Ґосподїнци
| Ґосподїнци | |
|---|---|
 | |
| Административни податки | |
| Держава | Сербия |
| Автономна покраїна | Войводина |
| Управни округ | Южнобачки |
| Општина | Жабель |
| Жительство | |
| —2022 | 3.545 |
| —густосц | 67,9/ km2 |
| Ґеоґрафски характеристики | |
| Координати | 45° 24′ 08″ С; 19° 59′ 09″ В |
| Часово зони | UTC+1 (CET), лети UTC+2 (CEST) |
| Абс. висина | 80 m |
| Поверхносц | 54,7 km2 Ґосподїнци на мапи Сербиї |
.svg) | |
| Инши податки | |
| Поштове число | 21237 |
| Поволуюце число | 021 |
| Реґистерска ознака | NS |
Ґосподїнци населєнє у општини Жабель, у Южнобачким округу у АП Войводини, Сербия. Од Жаблю су оддалєни 8 km. Спрам остатнього попису зоз 2022. року валал ма 3.545 жительох.
Ґеоґрафия
[ушориц | ушор жридло]Ґосподїнци звичайни ровнїнски, панонски валал. Хижи пошоровани, обрацени спрам улїчки зоз векшима економскима дворами и заградами. Валал повязани зоз асфалтову драгу и гайзибанску драгу зоз шицкима векшима привреднима и културнима центрами.
История
[ушориц | ушор жридло]Ґосподїнци ше як населєнє у бачкей жупаниї першираз зявюю у записох 1341. року под назву "Boldogasszonyfalva" (Богородицов валал). Спомина ше же угорски краль Алберт 1440. року тото населєнє даровал деспотови Дюрадьови Бранковичови. Од 1769. року Ґосподїнци постали гранїчарске населєнє у составе Шайкашского батальона по 1873. рок. З тих часох остал шанєц (ярок) хтори ше пресцера у напрамох сивер-юг як гранїца Австриї и Турскей. Нєшкайше населєнє Господїнци ше почало подзвиговац концом 18. и на початку 19. воку. Вибудоване є на правим боку притоки Єґрички.
Терашня православна церква подзвигнута у периодзе 1826-1828. року. Под час гражданскей войни 1848-1849 церква була очкодована.
Ґосподїнски командант, капетан Марко Райчетич, у догварки з другима Гранїчарскима официрами, ушорел 1857. року же би 68 гольти жеми були видвоєни зоз општинских пасовискох и дати валалскей церкви на хаснованє. Политична општина у Ґосподїнцох 1872. року даровала Церковней општини 264 ланци жеми.[1]
У другей половки 19. воку число жительох у Ґосподїнцох нєпреривно росло. Так 1880. року у валалє бул таки стан: Сербох було 2234, Мадярох 40, Нємцох 152, Румунох 1, Рутенох 71, и инших було 91. Децению познєйше число душох звекшане на 2948, найбаржей ше звекшало число Нємцох, а "инших" вецей нєт. У попису 1890. року у валалє були 2596 Сербо, 56 Мадяре, 242 Нємци, 6 Румунє, 39 Рутени, (4). Горвати.
Руснаци ше до Ґосподїнцох насельовали у периодзе од 1870. по 1880. рок зоз Коцура и Руского Керестура.
Спрам православней парохийскей статистики у месце концом 1891. року були: 2571 православец, 254 православни обисца, єден священїк, 254 школяре у трох основних школох. Лєм єдна школа була сербска виросповидна - єдина у Жабельским протопрезвитерату, и други школи були комунални.[2]
Воєни бурї 1914. и 1941. року нє заобишли Ґосподїнци. Зоз тих часох чува ше у сербскей православней церкви застава зоз 98 плочочками на хторих мена добровольцох зоз Першей шветовей войни. Борба процив фашистичного терора 1941-1945 однєсла 71 жертву з того малого бачкого валалу.
Просвита
[ушориц | ушор жридло]Основна школа у Ґосподїнцох ше спомина од 1763. року, а обновена є як конфесионална 1856. року.
Пред Другу шветову войну руски дзеци ходзели до школи вєдно з другима дзецми и мали наставу на сербским язику. Под час окупациї (Друга шветова война) руски дзеци були видвоєни до окремних оддзелєньох и вєдно зоз мадярскима дзецми мали наставу на мадярским язику.
Такой по ошлєбодзеню, од 1945. року, у Ґосподїнцох почало виучованє руского язика, теди у школи робели познатши руски учителє. Перша медзи нїма була учителька Емилия Поливка родз. Манойла, хтора у Ґосподїнцох робела 1945-1946 року. Праве прето ше 1945. рок означує як початок виучованя руского язика у основней школи у Ґосподїнцох. Руски дзеци потим учели Оскар Будински, Владимир Копчански и Ана Горняк Кухар родз. Малацко, а з єй одходом зоз школи закончена и настава на руским язику.
Условия за факултативне виучованє руского язика зоз елементами националней култури витворени зоз догварку у юнию 1995. року у рамикох Основней школи Жарко Зренянин а настава почала у октобре истого року. Зоз школярами робели Блаженка Хома Цветкович, Татяна Иванов, Анита Ґовля и Наташа Макаї Мудрох. Од 2004/2005. школского року пестоване руского язика предлужела отримовац Наташа Холошняй, професор руского язика и литератури, а после нєй професорка Ана-Мария Рац хтора преподава руски язик и школяром у Новим Садзе.
Демоґрафия
[ушориц | ушор жридло]У валалє Ґосподїнци жию 3029 полнолїтни жителє а штредня старосц жительства виноши 38,6 роки (37,4 роки при хлопох и 39.9 роки при женох). У валалє єст 1293 обисца, а штреднє число членох по ґаздовстве 3,01.[3]
| Демоґрафия | ||
|---|---|---|
| Рок | Число жительох | |
| 1948. | 3.239 | |
| 1953. | 3.305 | |
| 1961. | 3.705 | |
| 1981. | 3.817 | |
| 1991. | 3.553 | 3.529 |
| 2002 | 3.895 | 3.992 |
| 2022 | 3.545 | |
| Етнїчни состав спрам попису зоз 2002. року [4] | ||
|---|---|---|
| Серби | 3.322 | 85,26% |
| Руснаци | 172 | 4,41% |
| Роми | 151 | 3,87% |
| Мадяре | 84 | 2,15% |
| Українци | 30 | 0,77% |
| Югославянє | 25 | 0,64% |
| Горвати | 17 | 0,43% |
| Словаци | 13 | 0,33% |
| Румунє | 2 | 0,05% |
| Нємци | 2 | 0,05% |
| Муслиманє | 1 | 0,02% |
| Албанци | 1 | 0,02% |
| Нєпознати | 9 | 0,23% |
Познати Ґосподїнчанє
[ушориц | ушор жридло]- Аврам Дюкич (1844-1906), ґенерал у австрийским войску и историчар
- Атанасиє Єчинац (1852-1918), високи официр у русийским царским войску хтори ше дружел зоз Лєвом Н. Толстойом
- Стеван Боднаров (1905-1993), маляр и скулптор
- Наталия Канюх родз. Гербут (1950-2024), поетеса, литературна критичарка и прекладателька
Литература
[ушориц | ушор жридло]- Dr Arpad Lebl, Rusini od 1890. do 1918, Iz istorije vojvodjanskih Rusinа do 1941. godine, Godišnjak Društva istoričara Vojvodine, Novi Sad, 1977, str. 255-273.
- Мирон Жирош, Господїнци нєшка и дакеди, Народни кадендар 1975, Руске слово, Нови Сад, 1974. б. 69-79.
- Miloš Polovina, Istorija osnovne škole u Gospodjincima, Seoske i salašarske škole u Vojvodini, Kulturno-istorijsko društvo Proleće na Čenejskim salašima, Novi Sad, 1991, str. 149-156.
- Мирон Горняк, Господїнци предлуженє историї Санта Мариї, Руске слово ч. 23-24, Нови Сад, 15. юний 1995, б. 25.
- Михайло Зазуляк, Мартица Тамаш, Мирон Горняк Кухар, Дюра Винаї, Мирослав Цирба, Богати духовни живот, Руски Керестур, Коцур, Нови Вербас, Стари Вербас, Дюрдьов, Господїнци, Нови Сад, Бачинци, Беркасово, Бикич и Шид, Руски календар 1999, Руске слово, Нови Сад, 1998, б. 49-54.
- Владимир Салонски, Руснаци у Господїнцох, Руски календар 2001, Руске слово, Нови Сад, 2000, б. 152-154.
- Мирон Горняк Кухар, Зоз школи у Господїнцох, Порихтани за нови школски рок, Руске слово ч. 38, Нови Сад, 20. 09. 2002, б, 7.
- Ирина Папуґа, Пестованє руского язика з елементами националней култури, Руски календар 2002, Руске слово, Нови Сад, 2002, б. 49-57.
Референци
[ушориц | ушор жридло]- ↑ "Србски дневник", Нови Сад 1857. године
- ↑ "Српски сион", Карловци 1892. године
- ↑ „Књига 9”.Становништво, упоредни преглед броја становника 1948, 1953, 1961, 1971, 1981, 1991, 2002, подаци по насељима (PDF). webrzs.stat.gov.rs. Београд: Републички завод за статистику. мај 2004. ISBN 86-84433-14-9.
- ↑ „Књига 1”. Становништво, национална или етничка припадност, подаци по насељима. webrzs.stat.gov.rs. Београд: Републички завод за статистику. фебруар 2003. ISBN 86-84433-00-9.