Яшля

Яшля (всл. jaśle „исте”; укр. ясла „исте”; общеславянске слово; праслав. jasla и jasli, а то од индоевропского кореня ed-, псл. „єсц”) древени або бетонски валов за карменє статку. Яшля у нєшкайшим смислу то простория або конструкция за допатранє и змесценє младих животиньох, найчастейше вязаних за статкарство. Тот вираз часто повязани за безбрижне пестованє вигодного окруженя за животинї. Ту ше у яшльох обезпечує допатранє, карменє и провадзенє росту младих. Прикмета нєшакйших яшльох нє лєм физичне допатранє, алє и оможлївйованє здравого одрастаня и развиваня животиньох. У аґрономиї, значносц яшльох подразумює нє лєм число младих животиньох, алє и уплїв на квалитет приросту.

Типи яшльох

Яшля могли буц коньски и кравски. У хлїве хтори мал през штредок дражку з єдного боку були коньски, а з другого боку кравски яшля. Коньски яшля були високи дас коло метер двацец, були узши як кравски. На муре, над нїма, стала горизонтално положена драбин(к)а, до хторей ше коньом кладло шено. Кравски яшля були нїзши од коньских, алє ширши. До нїх ше сипало оброк кравом. И коньски и кравски яшля стали на древених слупчкох або на вимурованих цеглох.

Яшля у руских обисцох

У обисцох хтори мали хлїви и у нїм статку (крави и конї и їх млади целята и гачата), яшля представяли и були часц хлїва. Яшля ше находзели на обидвох мурох з бокох. То були вельки хлїви, у хторих було вељо статку. Менши хлїви мали яшля лєм на єдним муре.

Фразеолоґия

Виривац яшля - буц нємирни при яшльох (о добре карменим коньови):

Дому, шугай, дому, / дому вас волаю, / вашо конї врани / яшля вириваю (нар. писня);

Кед вжиме запреш конї до хлїва, та нїч нє робя а добре их кармиш, почню яшля виривац;

Кармиц при яшльох кармиц (статок) з готову покарму, а нє напасац го:

Алє кед людзе обачели же лєпши заробок жем обрабяц як статок напасац, теди почали вше вецей пажици розорйовац, пашкови зменшовац и занягали чуванє статку по полю.

Так ше статок почало кармиц „при яшльох”, або, як ше гвари, „з меха”.

Литература

Словнїк руского народного язика II, О – Я, Нови Сад 2017, б. 807.
Олена Папуґа, Руске обисце, бок 44 - 45