Прейдз на змист

Юлиян Каменїцки

Материял зоз Википедиї
Юлиян Каменїцки
Датум народзеня12. априла 1938.
Датум упокоєня6. децембра 2020 (82)
Державянствоюгославянске, сербске
Язик творохруски
УниверзитетВисша управна школа, Нови Сад
Период твореня1956 — 1996.
Жанриновинарство
Похованиу Атланти, Джорджия, ЗАД

Юлиян Каменїцки (*12. април 1938—†6. децембeр 2020), новинар, редактор, дїяч у култури

Биоґрафия

[ушориц | ушор жридло]

Юлиян Каменїцки ше народзел 12. априла 1938. року у Коцуре, дзе закончел основну школу, а потим 1956. року почал робиц у НВП Руске слово як фоторепортер и поступнє ше позарядово дошколовйовал. Ище пред тим як дипломовал на Висшей управней школи, прешол на роботне место новинара спортскей рубрики, а же тоту длужносц совисно окончовал, доказує и награда Спартак хтору Рускому слову додзелєл Спортски союз Войводини. Од 1993. року єден час бул окончователь длужносци главного и одвичательного редактора новинох Руске слово. Под час пририхтованя за шветочне означованє 50-рочнїци виходзеня новинох Руске слово, обявел кратку моноґрафию з насловом Руске слово 50 роки, а у єй предлуженю, як другу часц, пораднїк будуцим руским новинаром под познату паролу „Хто, цо, дзе, кеди, прецо“.

Попри новинарства, Юлин Каменїцки ше занїмал и з литературну творчосцу. Перши литературни твор (проза) обявени му 1958. року, як и други дзепоєдни познєйши, алє превладала поезия. У Едициї Жридла, НВУ Руске слово му 1974. року видало збирку писньох з насловом Квитки и рана. Барз популарна при младих ище и нєшка шпиванка Якима Сивча Модерна любов („Вше ше людзе любовали“), за хтору текст написал Юлиян Каменїцки, а першираз є виведзена 1962. року на „Червеней ружи“.

Юлин Каменїцки дал свой допринос и розвою театралней уметносци при Руснацох. Такой по снованю Дома култури у Руским Керестуре вон, у периодзе од 1962. по 1967. рок, за програмни потреби новей институциї режирал два театрални фалати а у пейцох фалатох наступел як ґлумец. По снованю АРТ Дядя, сцени у Новим Садзе, Юлиян Каменїцки ґлумел у двох фалатох.

Юлин Каменїцки бул член Дружтва за руски язик, литературу и културу од 1974. року (у матичней кнїжки уписани є под числом 34). Секретар Дружтва бул од 1973-1975. рок, а потим єден час и член Предсидательства Дружтва.

После пензионованя, Юлин Каменїцки ше, вєдно зоз супругу др Елену, преселєл ґу своєй дзивки Марти до Зєдинєних Америцких Державох.

Юлиян Каменїцки умар 6. децембра 2020. року у Атланти, у союзней америцкей держави Джорджия.


Драмска дїялносц Юлияна Каменїцкия
ДОМ КУЛТУРИ РУСКИ КЕРЕСТУР
Рок
Театрални фалат
Улога
1962. Осиф Торма: ХТО МА ПРАВО режирал
1962. Бранислав Нушич: ФРАҐМЕНТИ З АВТОБИОҐРАФИЇ Паноцец
1964. Й. С. Попович: ПОКОНДИРЕНА ТИКВА режирал
1965. Й. С. Попович: ЗЛА ЖЕНА Ґроф Трифич
1965. Бранислав Нушич: АНАЛФАБЕТА ґлумел
1966. Максим Горки: НА ДНУ Пристав
1967. Б. Нушич: ПОДОЗРИВА ОСОБА Алекса шпиюн
АРТ ДЯДЯ Сцена Нови Сад
1970. Славомир Мрожек: ПОЛИЦАЄ Полицай
1978. Любомир Симович: ЧУДО У ШАРҐАНЄ Вишлїдзовач


Вше ше людзе любовали - Александра Яншик, Саня Полдруги и Звонимир Кочиш

Модерна любов - Дзивоцка шпивацка ґрупа КУД Тарас Шевченко з Дюрдьова

Литература

[ушориц | ушор жридло]
  • Јулијан Тамаш. „Књижевна дела објављена на русинском језику 1890—1980ˮ. Русинска књижевност, историја и статус, Матица српска, 1984. б. 454.


Вонкашнї вязи

[ушориц | ушор жридло]