Юлиян Каменїцки
Юлиян Каменїцки (*12. април 1938—†6. децембeр 2020), новинар, редактор, дїяч у култури
Биоґрафия
[ушориц | ушор жридло]Юлиян Каменїцки ше народзел 12. априла 1938. року у Коцуре, дзе закончел основну школу, а потим 1956. року почал робиц у НВП Руске слово як фоторепортер и поступнє ше позарядово дошколовйовал. Ище пред тим як дипломовал на Висшей управней школи, прешол на роботне место новинара спортскей рубрики, а же тоту длужносц совисно окончовал, доказує и награда Спартак хтору Рускому слову додзелєл Спортски союз Войводини. Од 1993. року єден час бул окончователь длужносци главного и одвичательного редактора новинох Руске слово. Под час пририхтованя за шветочне означованє 50-рочнїци виходзеня новинох Руске слово, обявел кратку моноґрафию з насловом Руске слово 50 роки, а у єй предлуженю, як другу часц, пораднїк будуцим руским новинаром под познату паролу „Хто, цо, дзе, кеди, прецо“.
Попри новинарства, Юлин Каменїцки ше занїмал и з литературну творчосцу. Перши литературни твор (проза) обявени му 1958. року, як и други дзепоєдни познєйши, алє превладала поезия. У Едициї Жридла, НВУ Руске слово му 1974. року видало збирку писньох з насловом Квитки и рана. Барз популарна при младих ище и нєшка шпиванка Якима Сивча Модерна любов („Вше ше людзе любовали“), за хтору текст написал Юлиян Каменїцки, а першираз є виведзена 1962. року на „Червеней ружи“.
Юлин Каменїцки дал свой допринос и розвою театралней уметносци при Руснацох. Такой по снованю Дома култури у Руским Керестуре вон, у периодзе од 1962. по 1967. рок, за програмни потреби новей институциї режирал два театрални фалати а у пейцох фалатох наступел як ґлумец. По снованю АРТ Дядя, сцени у Новим Садзе, Юлиян Каменїцки ґлумел у двох фалатох.
Юлин Каменїцки бул член Дружтва за руски язик, литературу и културу од 1974. року (у матичней кнїжки уписани є под числом 34). Секретар Дружтва бул од 1973-1975. рок, а потим єден час и член Предсидательства Дружтва.
После пензионованя, Юлин Каменїцки ше, вєдно зоз супругу др Елену, преселєл ґу своєй дзивки Марти до Зєдинєних Америцких Державох.
Юлиян Каменїцки умар 6. децембра 2020. року у Атланти, у союзней америцкей держави Джорджия.
| Драмска дїялносц Юлияна Каменїцкия | ||
|---|---|---|
ДОМ КУЛТУРИ РУСКИ КЕРЕСТУР
| ||
| Рок | Театрални фалат
|
Улога
|
| 1962. | Осиф Торма: ХТО МА ПРАВО | режирал |
| 1962. | Бранислав Нушич: ФРАҐМЕНТИ З АВТОБИОҐРАФИЇ | Паноцец |
| 1964. | Й. С. Попович: ПОКОНДИРЕНА ТИКВА | режирал |
| 1965. | Й. С. Попович: ЗЛА ЖЕНА | Ґроф Трифич |
| 1965. | Бранислав Нушич: АНАЛФАБЕТА | ґлумел |
| 1966. | Максим Горки: НА ДНУ | Пристав |
| 1967. | Б. Нушич: ПОДОЗРИВА ОСОБА | Алекса шпиюн |
| АРТ ДЯДЯ Сцена Нови Сад | ||
| 1970. | Славомир Мрожек: ПОЛИЦАЄ | Полицай |
| 1978. | Любомир Симович: ЧУДО У ШАРҐАНЄ | Вишлїдзовач |
Вше ше людзе любовали - Александра Яншик, Саня Полдруги и Звонимир Кочиш
Модерна любов - Дзивоцка шпивацка ґрупа КУД Тарас Шевченко з Дюрдьова
Ґалерия
[ушориц | ушор жридло]-
Каменїцкийово и Маурерово у варошу Алтуна
-
Юлин и Елена Каменїцки у шерцу Ню Йорка
-
Браян и Марта Маурер и Елена и Юлин Каменїцки на острове Елис при памятнїку Шлєбода
Литература
[ушориц | ушор жридло]- Јулијан Тамаш. „Књижевна дела објављена на русинском језику 1890—1980ˮ. Русинска књижевност, историја и статус, Матица српска, 1984. б. 454.
Вонкашнї вязи
[ушориц | ушор жридло]- Любомир Медєши. „Юлиян Каменїцкиˮ. Руководзаци Рускословци: Здогадованє и власна обсервация 1960-1992 (2), Шветлосц ч. 2, 2025. б. 71.
- Дю. Латяк. Юлиян Каменїцки (1938-2020), новини Руске слово, Рок LXXVI чис. 50 (3919), Нови Сад, 11. децембер 2020, б. 17.
