Уяш

Уяш (од мадь. ujjas) хлопски кратки капут. Вжиме ше поверх кошулї и лайбика ношело шиви, цмобелави лєбо чарни штофови уяш (бул подобни нєшкайшому краткому капуту). Звонка було платно, а знука баранчецова бундичка. Даєдни уяши були поставени лєм зоз даяким худобнєйшим плаценком, а под поставу бул вателин. Познєйше уяши з бундичку мали и ґалєр и конєц рукава з бундички, найчастейше астраґански. На задку уяш бул сциснути до двох лєбо трох вельких ранцох (фалдох). Од ґалєра, по цалей длужини по долу ше капчал. Ношело ше го до церкви и на крашнє. Уяши ше ношело донєдавна .

Вжиме хлопи на свойо порядне облєчиво, на уяш, заруцели бунду, алє барз часто лєм канков (серб. пелерина).

Дзецинки уяш ше волал уящик.

Литература

Словнїк руского народного язика II, О – Я, Нови Сад 2017, б. 641.