Турска
| Република Турска Türkiye Cumhuriyeti | |
|---|---|
Турска
| |
| Поверхносц | 783,562 км² |
| Интернет домен | .tr |
| Телефонски код | +90 |
Турска (tr. Türkiye), урядово Република Турска (tr. Türkiye Cumhuriyeti),то держава хтора ше находзи у югозаходней Азиї и юговосточней Европи, (односно Турска ґеоґрафски залапює два континенти). Векша часц ше находзи у Анадолиї, а менша часц у восточней Тракиї.
На копну Турска ше гранїчи зоз осем державами зоз вкупну гранїцову длужину 2.648 km. На востоку гранїчи ше зоз Ґрузию, Єрмению, Азербейджаном и Ираном, на югу зоз Ираком и Сирию, а на заходзе зоз Греческу и Болгарску. На сиверу виходзи на Чарне морйо, на югу на Штредожемне морйо и на заходзе на Еґейске морйо.
Нєдалєко од побережя Турскей находзи ше и Кипар хтори политично подзелєни на медзинародно признату Кипарску Републику и Турску Републику Сиверни Кипар, хтору припознава лєм Турска.
Сивер Турскей єдно зоз сеизмично найактивнєйших подручох на швеце зоз барз частима трешенями жеми. Векша часц Турскей териториї подложна жемотрешеньом.[2] Медзи векшима варошами окреме зоз трешеньом жеми загрожени Истанбул.
Турска ма прейґ 85 милиони жительох. Етнїчну векшину жительства творя Турки, а значну меншину Курди. Главни город Анкара, а найвекши Истанбул. Други векши вароши то Измир, Бурса, Анталия.
Тото подруче було населєне зоз рижнима цивилизациями як цо то Асирци, Греки, Трачанє, Фриґийци, Урартийци и Єрменє.[3] [4][5] Геленизация започала под час Александра Велького, а предлужена є под час византийского периода.[6] Селджуки ше почали досельовац у 11. вику, а їх побида над Византийцами (битка 1071. року при Марцикету), означела початок снованя Турскей.
Релєф
[ушориц | ушор жридло]
Ґеоґрафски Турска подзелєна на седем реґиони. То: Мраморни регион, Еґейски , Чарноморски, Централна Анадолия, Штредожемни реґион, Восточна Анадолия и Юговосточна Анадолия. Тоти реґиони ше значно розликую по веґетациї и климатичних условийох. У рижних реґионох розлична клима, та ше прето на тих поверхносцох пестую и рижнородни польопривредни култури. У Турскей заступене лєсарство, овоцарство, а там дзе одвитуюци условия розвити и туризем.
На плодней жеми чарноморского реґиону ше пестую рижни чаї, доган, кукурица и лїсковец. Реґион Штредожемного моря пресцера ше од горох Таурус на сиверу по гори Аманос на востоку и у тим реґионє преважно ше пестує лимун (цитруси), помаранче, банани, парадичи, кикирики и памук.
Юговосточна Анадолия найстарши реґион и найпознатши по култури Турскей, а пресцера ше од горох Таурус. Ту ше находза рики Еуфрат и Тиґар. Найзаступенши польопривредни култури хтори ше пестую то жито, ярец, винова лоза, маслини и пистач.
Клима
[ушориц | ушор жридло]Побрежни подруча Турскей хтори ше гранїча зоз Еґейским и Штредожемним морйом маю умерену медитеранску климу, цепли, сухи лєта и благи, лєм дакус жимнєйши жими. Побрежни подруча хтори коло Чарного моря маю океанску климу зоз цеплима, влажнима лєтами и дакус жимнєйшима и влажнима жимами. [7] У Турскей коло побрежя Чарного моря, то єдини реґион дзе єст найвецей паданя у цеку цалого рока.[7]

Побрежни подруча хтори ше гранїча зоз Мраморним морйом, хтори повязую Еґейске и Чарне морйо, маю преходну климу помедзи умерено медитеранскей клими и умерено океанскей клими зоз цеплима и горуцима, сухима лєтами и нєбарз жимнима влажнима жимами.[7] Мож повесц же каждей жими на припобрежних часцох Мраморного и Чарного моря пада шнїг, алє ше за пар днї розпущує. Медзитим, шнїг ридко пада на побрежйох Еґейского, а ище ридше Штредожемного моря.[7] Окреме знаю буц оштри жими на Анадолскей висоровнї. Температури ше рушаю од -30 по -40 ступнї (−22 — −40 °F) и зявюю у сиверновосточней Анадолиї, нападани шнїг ше нє розпущує и по 120 днї у року, а на верхох найвисших горох затримує ше цали рок.
Гори блїзко при побрежю зопераю и онєможлївюю уплїв Медитерана же би клима предзерала до нукашньосци и так даваю централней висоровнї Анадолиї у Турскей континенталну климу зоз оштрима преходами ґу рочним часцом.[8]
Административне подзелєнє
[ушориц | ушор жридло]Турска административно подзелєна на 81 вилаєти (тур. il). Вилаєти у векшини случайох маю мено по своїм шедзиску, зоз трома винїмками:
- Гатай — шедзиско Антиохия
- Коджаели — шедзиско Измит
- Сакаря — шедзиско Адапазар

Турски подзелєна на 81 вилаєт
| Аґри | Адана | Адияман | Айдин | Аксарай | Амасия | Анкара | Анталия |
| Ардахан | Артвин | Афйонкарахисар | Байбурт | Баликесир | Бартин | Батман | Биледжик |
| Бинґел | Битлис | Болу | Бурдур | Бурса | Ван | Ґазиянтеп | Ґумушхане |
| Ґиресун | Денизли | Дуздже | Диярбакир | Елазиґ | Ерзинджан | Ерзурум | Едирне |
| Ескишегир | Зонґулдак | Иґдир | Измир | Испарта | Истанбул | Ялова | Йозґат |
| Кайсери | Карабик | Караман | Карс | Кастамону | Кахраманмараш | Килис | Китахия |
| Кония | Коджаели | Кирикале | Киркларели | Киршехир | Малатијя | Маниса | Мардин |
| Мерсин | Муґла | Муш | Невшехир | Ниґде | Орду | Османиє | Ризе |
| Сакария | Самсун | Сивас | Сирт | Синоп | Текирдаґ | Токат | Трабзон |
| Тунджели | Ушак | Хакари | Гатай | Чанакале | Чанкири | Чорум | Шанлиурфа |
| Ширнак |
Мапа турских вилаєтох зоз пописанима менами

Жительство
[ушориц | ушор жридло]Турки евроазийски народ, точнєйше їх окремна ґрупа, зоз коло 83,81 милиони припаднїками, хтори жию розпоредзени на двох континентох. Найвекша часц жительох жиє у Малей Азиї (Турска, ма коло 49 милиони), и на Балкану, и то у: Болгарскей (815.000), Греческей (130.000), Македониї (81.000), Румуниї (150.000), и нєпознате число у жемох бувшей Югославиї, а тиж и на Кипру (135.000). Векша часц Туркох жиє у Ираку (200.000 до 300.000), Сириї (100.000) и державох Азиї, дзе ше волаю Туркмени. Вецей як три милиони Турки жию у заходней Европи, зоз хторих 1,2 милиони у Нємецкей.
Першираз ше Турки споминаю у 6. вику, а потомки су туркийского народа, хтори ше у 11. вику пребили и розширели ше по Анадолию, мишаюци ше поступно зоз другима народами у тей часци швета: Греками на заходзе, Єрменами и Курдами на востоку, и Ґрузинами на сиверовостоку, а з часци и зоз Славянами на юговостоку Европи. Нєшкайша Турска припознава шицких Туркох за своїх державянох, нє лєм державянох Турскей, алє є тиж так горда и на свою моцну дияспору, алє и „етнїчнима Турками“ (Турками у етнїчним смислу), хтори представяю национални меншини у сушедних державох.
Туризем
[ушориц | ушор жридло]
Туризем у Турскей представя значну часц привреди, а нагло ше розвивал пред конєц 20. и на початку 21. вика.[9] Турске Министерство култури и туризма хвильково интензивно промовує турски туризем у рамикох проєкта Туркеи Хоме. Турска єдна зоз дзешец найлєпших шветових дестинацийох, зоз найвекшим процентом иножемних нащивительох хтори приходза зоз Европи; окреме Нємецкей и Русиї у остатнїх рокох. Турска 2019. року була шеста у швеце по чишлє медзинародних туристичних приходох нащивительох, такой за Италию, зоз 51,2 милиони иножемнима туристами хтори нащивели тоту жем.[10]
Турска ма 19 Унесково локалитети шветового нашлїдства и 84 места шветового нашлїдства на пробней лїстини. У Турскей єст 519 плажи зоз Белаву заставу, и по тим є на трецим месце у швеце. Истанбул дзешати найнащивенши город на швеце зоз 13.433.000 нащивительох рочнє од 2018. року. Анталия други найнащивенши город у Турскей зоз вецей як 9 милиони туристами 2021. року.
Култура
[ушориц | ушор жридло]Турска ма барз рижнородну културу хтора ,,мишанїна'' розличних елементох турскей, анадолскей, византийскей и османскей култури (османска у велїх аспектох була предлуженє и греческо-римскей и исламскей култури) зоз заходну културу и традицию, зоз процесом хтори започал уплївовац зоз ,,заходоизмом'' на Османске царство, а предлужело ше по нєшка. Тото мишанє першобутно настало як резултат стретаня Туркох и їх култури зоз народами на хтори наишли под час своїх миґрацийох зоз централней Азиї ґу заходу. Сучасна турска култура у периодзе републики була продукт намаганя же би ше створело „модерне“ заходне дружтво, алє зоз отримованьом традицийних, вирских и историйних вредносцох.[11]
Турска култура тиж уплївовала на европску уметносц и моду, окреме медзи 16. и 18. виком, у чаше кулминованя отоманскей моци — феномен хтори наволани Turquerie.
Архитектура

Турска представя „дом“ числених населєньох неолита, як цо то Чатал-Хоюк.[12][13]Зоз бронзовей епохи, важни архитектонски остатки уключую Аладжа-Хоюк и друге пасмо Трої. Исную рижни приклади старогреческей и староримскей архитектури, окреме у еґейским реґиону.[14] Византийска архитектура датує зоз 4. вика новей ери. Найлєпши єй приклад Свята София. Византийски архитектонски стил предлужел ше розвивац после освойованя Истанбула, як цо и архитектура византийского препородзеня.[15] У периодзе турского князовства зявела ше окремна архитектура хтора уключовала византийску и єрменску архитектуру зоз архитектонскима стилами хтори пренайдзени у заходней и централней Азиї.[16] Тота архитектура часто хасновала камень и цегли и створела числени караван-сараї, медреси и маузолеї.[17][457]
Османска архитектура ше зявела у сиверозахадней Анадолиї и Тракиї. Вчасна османска архитектура мишала „традицийну анадолску исламску архитектуру зоз локалнима будовательнима материялами и технїками“.[458] После забераня Истанбула, класична османска архитектура ше зявела у 16. и 17. вику.[459] Найважнєйши архитекта класичного периода бул Мимар Синан, чийо главни дїла уключую джамию Шехзади, джамию Сулейманиї (450) и джамию Селимиї.

Починаюци од 18. вику, османска архитектура була под вплївом европских елементох, а то резултовало розвой османского барокного стила. Европски уплїв ше предлужел и у 19. вику.[18][19]
Од 1918. року, турску архитектуру мож подзелїц на три часци. Од 1918. по 1950. рок период Першого националного архитектонского руху, хтори прешол до модернистичней архитектури.

Модерни и вельки будинки були преферирани за явни будинки, а народна архитектура типа „турскей хижи“ уплївовала на приватни хижи. Од 1950. по 1980. рок друга часц, залапює урбанизацию, модернизацию и интернационализацию. За обєкти за биванє почали превладовац „армиранобетонски, плочасти, квартелї штреднєй висини“.
Од 1980. року, треца часц дефинована спрам звикнуцох трошительох и медзинародних трендох, як цо то тарґовецки центри и дїловни будинки, такв. кули. Луксузни резиденциї зоз „турским стилом хижох“ були глєдани. У 21. вику, проєкти урбаней обнови постали тренд.[20] Роздумованє и витримовносц на природни катастрофи як цо трешеня жеми (хтори у Турскей части) єден з главних цильох проєктох урбаного будовательства.[21] Старим будинком стан ризични и потребне им у вельким проценту обнавянє-реновиранє.
Театер
[ушориц | ушор жридло]Турски народни театер (-{halk tiyatrosu}-) составени зоз штирох розличних уплївох и напрямох розвою. То: традиция валалского театра, традиция народного театра, традиция дворского театра и традиция заходного театра.[22]

Популарни театер облапя представи зоз глумцами, бабкарски представи, представи зоз ,,цинями'' тиж и ,,бешедне'' приповеданє. Приклад за представи циньох Карадьоз и Хадживат. Такв. дворски театер бул префинєна, субтилна верзия популарного театра. Починаюци од 19. вику, почала ше зявйовац заходна театрална традиция у Турскей. По основаней Турскей Републики, формовани державни конзерваториюм и Державна театрална компания.[23]
Литература

Историйно литература/кнїжовносц Турскей иснує вецей як тисяч роки. Селджуцки и османски период залапює числени литературни и поетски дїла. Турски приповедки и поезия зоз Централней Азиї тиж ше отримовали. Приповедки Дїда Коркута приклад усней наративней традициї. ,,Дивански луґат'' ал-Турк, зоз 11. вика, ма у себе турски язични информациї и поезию. Юнус Емре, под вплївом Румия, бул єден зоз найважнєйших писательох анадолскей турскей поезиї. Османска наративна поезия хасновала „префинєну дикцию“ и зложени словнїк. Уключовала суфийски мистицизем, романтизем и формални елементи.[24]
Медиї и кино (биоскоп)
Коло сто телевизийни канали, тисячи локални и национални радио-станїци, даскельо дзешатки новини, продуктивна и профитoбилна национална биоскопия и швидки рост хаснованя широкопасмового интернета творя живу медийну индустрию у Турскей.[25][26] Векшина ТВ публики дзелї явни емитер ТРТ и мрежoво канали як цо Канал Д, Шоу ТВ, АТВ и Стар ТВ.
Филм. Даскельо мена представнїки филма представели свой период у турскей кинематоґрафиї (Филиз Акин, Фатма Ґирик, Хуля Кочиїт и Туркан Шорай)[477] Турски режисере Метин Ерксан, Нури Билґе Джейлан, Їлмаз Ґуней, Зеки Демиркубуз и Ферзан Озпетек достали числени медзинародни награди як цо то Златна палма и Златни медведз.[27][28][478] Турски телевизийни драми вше популарнєйши и за гранїцами Турскей и медзи найважнєйшима су вивоженима ,,продуктами'' тей жеми, и у поглядзе профиту, и одношеньох зоз явносцу.[479] Нєшка Турска други найвекши вивожнїк на швеце телевизийских филмских серийох. (481, 482, 483)
Музика и танєц

Гоч класификация жанрох турскей музики може буц проблематична, заш лєм ше можу спатрац три широки категориї. То „турска народна музика“, „турска уметнїцка музика“ и вецейнїсти популарни музични стили. Тоти популарни музични стили уключую арабску музику, поп и анадолски рок.[29]
Популарносц поп-музики и єй ширенє принєсло медзинародну славу даскелїх турских поп-гвиздох.
Образованє
[ушориц | ушор жридло]У предходних 20-30 рокох, у Турскей ше злєпшал квалитет образованя и посцигнуте значне напредованє у приступу образованя.[430] Од 2011. по 2021. рок злепшанє и приступ ше одноши на роснуце стопи образованя и закончованя штреднього и високого образованя, уключуюци и орґанизованя штири раз вецей предшколских установох. Резулатати PISA (28) тестох указую на константне злєпшованє образованя. (28) Алє и далєй постої розкрок зоз жемами ОЕЦД-а. Значни виволаня уключую розлики у резултатох школярох зоз розличних школох, розлики медзи руралнима и урбанима подручами, и приступ ґу предшколскому образованю и приход школярох сирийских вибеженцох. 28 )
Министерство за националне образованє одвичательне за предтерциярне образованє.[431] Обовязне образованє безплатне у явних школох и тирва 12 роки, подзелєне є до трох часцох.[432][430] У Турскей исную 208 универзитети.[365] Студенти розпоредзелєни на универзитети на основи їх резултатох YKS и їх преференцийох, прейґ Центру за ранґированє, селекцию и пласман.[433] Шицки державни и приватни универзитети под контролу Одбору за високе образованє. Од 2016.року предсидатель Турскей директно менує шицких ректорох шицких державних и приватних универзитетох.[434]
Спрам ранґ-лїстини часопису Times Higher Education зоз 2024. року, найлєпши универзитети були Универзитет Коч, Технїчни универзитет Блїзкого востоку, Универзитет Сабанджи и Технїчни универзитет у Истанбулу.[435] По академским ранґированю шветових универзитетох, найлєпши универзитет бул Универзитет у Истанбулу, Универзитет здравствених наукох (Турска) и Универзитет Хаджетепе.[436] За иножемних студентох, Турска постала реґионални образовни штредок,[437] зоз вельким числом медзинародних студентох[438] и медзинародних стипендийох.[439][440][441]
Релиґия
[ушориц | ушор жридло]Джамия Султана Ахмеда, позната и як Белава джамия у Истанбулу, єдна зоз найзначнєйших и найпопуларнєйших памятнїкох османлийскей архитектури.
Турска секуларна держава без урядовей державней релиґиї. По уставу иснує шлєбода виросповиданя и спрам власней совисци особох.[30][31] Спрам CIA World Factbook-у, муслиманє творя 99,8% жительства, а векшина з нїх то сунити.[32] На основи анкети, преценєносц KONDA-е за муслиманох була 99,4% у 2006. року.[33] а алевитох медзи 10% и 40% жительства.
Процент нємуслиманского жительства у нєшкайшей Турскей бул 19,1% 1914. року. Хвильково, нємуслиманє творя 0,2% жительства спрам Шветовей кнїжки фактох. [22] Даєдни зоз нємуслиманских заєднїцох то Єрмени, Асирци, болгарски православци, католїки, Греки, Євреє и протестанти.[422] Жридла твердза же ше християнске жительство у Турскей руша медзи 180.000 и 320.000.[423][424] Турска ма найвекшу єврейску заєднїцу медзи жемами зоз муслиманску векшину. [23] Хвильково у Турскей єст 439 церкви и синаґоґи. [24]
KONDA 2006. року оценєла же 0,47% жительства нє мало нїяку релиґию.[419] Спрам KONDA-и, часц одраснутих гражданох хтори ше идентификовали як нєвирнїки звекшана зоз 2% у 2011. на 6% у 2021. року.[380] Анкета Gezici Araştırma зоз 2020. року указала же ше 28,5% ґенерациї Z идентификує як нєрелиґиозни, нєвирнїки.[34][35]
Турска кухня
[ушориц | ушор жридло]Турска кафа зоз ратлуком (ґумова сланїнка) то асоцияция на турску кухню. Турска кафа постала часц нєматериялного културного нашлїдства Туркох на УНЕСКО-ей лїстини.[486][487]

Турска ма рижнородну и богату кухню, хтора ше розликує по ґеоґрафских реґионох.[488] На турску кухню вплївовала анадолска, медитеранска, иранска, централноазийска и восточноазийска кухня.[489] Турска и османска кухня тиж уплївовали на кухнї других народох. Дивански луґат ал-Турк зоз 11. вику документує „давне походзенє векшей часци турскей кухнї“.[489] Дювеч, булґур и бурек єдни зоз найвчаснєйших зазначених прикладох єдлох турскей кухнї. Дальши информациї о кухнї у чаше селджуцкого и османского периоду походза зоз дїлох Румия и Евлиї Челебия. Остатнї описує „истанбулски еснафи вязани за єдла“.[489] Основна пожива у Турскей то хлєб и йоґурт. Познати файти хлєба то лаваш и пиде (файта питох-хлєба). Айран то напой направени зоз йоґурту. У заходних часцох Турскей хаснує ше маслинов олєй. Житарки; жито, кукурица, ярец, овес и просо. Пасуля, леблебия, орехи, белава парадича и баранчецина найчастейше хасновани у кухньох Турскей.(489) Єдла долма и манти ше прави з полнєну желєняву або цестом. [489] Ту и сарма,[491] рижни юшки.[489] Потим ше хаснує мед, маджун, сушена овоц, барз позната баклава, [489] ратлук (сланїнка).(494)
УЛОЖИЦ фотоґрафию
Державни швета
Референци
[ушориц | ушор жридло]- ↑ "The Turkish Flag and The Turkish National Anthem (Independence March)". Republic of Türkiye, Ministry of Foreign Affairs. Retrieved 4 August 2024.
- ↑ „Retrofitting and Reconstruction Works” Istanbul Seismic Risk Mitigation and Emergency Preparedness Project. бок. 10. „Taking a retrospective look at the earthquake records, it is observed that a major part of Turkey’s territory with high earthquake activity. Therefore, medium (and above) scale earthquakes frequently occur around the country.”
- ↑ Howard, Douglas Arthur (2001), The History of Turkey Greenwood Publishing Group. ISBN 978-0-313-30708-9.
- ↑ Sharon R. Steadman; Gregory McMahon (2011).The Oxford Handbook of Ancient Anatolia: (10,000-323 BC) Oxford University Press. бок. 3—11, 37. ISBN 978-0-19-537614-2.
- ↑ Casson, Lionel (1977). The Thracians The Metropolitan Museum of Art Bulletin. 35 (1): 2—6. ISSN 0026-1521 JSTOR3258667 doi 3258667 Архивоване зоз ориґинала (PDF)
- ↑ David Noel Freedman; Allen C. Myers; Astrid Biles Beck (2000). Eerdmans Dictionary of the Bible Wm. B. Eerdmans Publishing. бок. 61. ISBN 978-0-8028-2400-4.
- ↑ 7,0 7,1 7,2 7,3 „Climate of Turkey” (PDF). General Directorate of Meteorology. Архивирано из оригинала (PDF) 28. 3. 2014. г. Приступљено 24. 1. 2014.
- ↑ „Climate of Turkey” (PDF). General Directorate of Meteorology. Архивирано из оригинала (PDF) 28. 3. 2014. г. Приступљено 24. 1. 2014.
- ↑ „Tourism Statistics” (PDF). Culture and tourism Ministry. Архивирано из 0оригинала (PDF) 11. 4. 2019. г. Приступљено 27. 3. 2019.
- ↑ World Tourism Organization. 2019. ISBN 978-92-844-2115-2. doi:10.18111/9789284421152
- ↑ Ibrahim Kaya (2004). Social Theory and Later Modernities: The Turkish Experience. Liverpool University Press. стр. 57—58. ISBN 978-0-85323-898-0. Приступљено 12. 6. 2013.
- ↑ Odunpazari Historical Urban Site". UNESCO. 13 April 2012.
- ↑ Howard, Douglas A. (2016). The History of Turkey (2nd ed.). Santa Barbara, Calif.: Greenwood. ISBN 978-1-4408-3466-0 – via Google Books.
- ↑ Sagona & Zimansky 2015, б. 44–46, 82–86
- ↑ Matthews 2014, pp. 9–13
- ↑ Curl & Wilson 2021, Byzantine architecture
- ↑ Bloom & Blair 2009, Architecture | V. c. 900–c. 1250 | C. Anatolia
- ↑ Bloom & Blair 2009, Architecture | VII. c. 1500–c. 1900 | A. Ottoman Empire
- ↑ Bloom & Blair 2009, Architecture | VII. c. 1500–c. 1900 | A. Ottoman Empire | 2. Turkey
- ↑ Bozdogan 2009, Turkey, since 1918
- ↑ [https://en.wikipedia.org/wiki/Turkey#CITEREFBozdoganAkcan2013 Bozdogan & Akcan 2013, б. 284
- ↑ Ајкут, Ксенија (2017). Турски фолклор. Лапово: Колор Прец.
- ↑ And, M. (1983). "Theatre in Turkey". Turkish Studies Association Bulletin. 7 (2): 20–31. [https://en.wikipedia.org/wiki/JSTOR#Content JSTOR 43385121.
- ↑ And, M. (1983). "Theatre in Turkey". Turkish Studies Association Bulletin. 7 (2): 20–31. JSTOR 43385121.
- ↑ "The Political Economy of the Media in Turkey: A Sectoral Analysis" (PDF). tesev.org.tr. Archived from the original (PDF) on 16 July 2012. Retrieved 18 February 2015.
- ↑ "Survey on Information and Communication Technology (ICT) Usage in Households and by Individuals, 2022". data.tuik.gov.tr. Turkish Statistical Institute. 26 August 2022.
- ↑ "About RTÜK". The Radio and Television Supreme Council (RTÜK). Archived from the original on 6 August 2020. Retrieved 18 April 2020.
- ↑ Akser 2018, p. 156
- ↑ Stokes, Martin (2010). The Republic of Love: Cultural Intimacy in Turkish Popular Music. Chicago Studies in Ethnomusicology. The University of Chicago Press. ISBN 978-0-226-77506-7 – via Google Books.Stokes 2010, p. 14]
- ↑ Axel Tschentscher. "International Constitutional Law: Turkey Constitution". Servat.unibe.ch. Retrieved 1 November 2010.
- ↑ "Turkey: Islam and Laicism Between the Interests of State, Politics, and Society" (PDF). Peace Research Institute Frankfurt. Archived from the original (PDF) on 28 October 2008. Retrieved 19 October 2008.
- ↑ "Turkey (Turkiye)". The World Factbook. Central Intelligence Agency. Archived from the original on 18 June 2022. Retrieved 19 May 2024.
- ↑ KONDA 2006, p. 24
- ↑ Gezici Araştırma Merkezi Başkanı Murat Gezici SÖZCÜ'ye açıkladı: Türkiye'nin kaderi Z kuşağının elinde". sozcu.com.tr. 11 June 2020.
- ↑ "Gezici Araştırma Merkezi Başkanı Murat Gezici: Türkiye'nin kaderi Z kuşağının elinde". gercekgundem.com. 11 June 2020.