Тинта

Тинта (итал. слово латинского походзеня; серб. мастило), чарнїдло, чечна фарба; чечносц у фарбох за писанє и рисованє.^[1]

История и состав тинти

Тинту ше хасновало ше ище пред нову еру у старим Єгипту и Китаю. Европа ю упознала досц познєйше. Перше ше ю правело з мишанїни водових розпущенїнох танину и солї желєза. Тинта познєйше правена з водовей розпущенїни анилинских фарбених материйох зоз додатком ґлицерину, алкоголу итд.^[2] Тинту ше прави и зоз водовей розпущенїни желєного каменку и ґалусней квашнїни хтору ше достава зоз вилучованьом дубових шишкох (округли нєзвичайни виростки на жалудзу хтори наставаю кед мали оси сокопийци з фамилиї Cynipidae знєшу ваїчка до рошлїнскей тканї), зоз додаваньом даякей фарби. Же би ше лєпше залїпело, додава ше лїпкача и феноли.^[3]

Тинти, зависно од пиґментох, єст у рижних фарбох.

Окремна файта тинти то туш. Єст и „ориґинални туш“ и вон углавним чарней фарби, гоч го єст и у шицких других фарбох. Вон водоодпорни, а прави ше го так же ше пиґмент чарного угля миша зоз рижнима желатинами и лїпкачом.^[2]

Писанє зоз тинту

Зоз тинту ше писало и рисовало по каменю, папирусу, на окреме пририхтаних живитиньских скорох, паперу, з помоцу прибору за писанє. Свойо вчасни записи чловек виведол з найобичнєйшима палїчками або косцами, надом, хтори наоштрел, замакал до розпущеней фарби и з нїма писал. Потим писал хаснуюци пирка птицох и то найчастейше гуши пирка. З пренаходзеньом металу, чловек правел метални направи хтори здогадовали на птицово пирка, а так су и наволани – пирка. И єдни и други пирка ше нєпреривно мушело мачац до тинти, так же писанє нє було анї континуоване, анї єднаке. Вельо познєйше, зоз пренаходзеньом пенкала хторе над пирком мало власне складище за тинту цо дозовано чурела по пирку, могло ше писац континуовано и смужки були єднаки.

Ґалерия

Малюнок зоз тинту у фарбох
Малюнок зоз чарну тинту
Малюнок зоз тинту
Стари дукумент написани зоз тинту
Пенкало
Тексти написани зоз тинту през историю

Вонкашнї вязи

Tinta

Мастило

Референци

↑ 1. Vujaklija M, Leksikon stranih reči i izraza, Prosveta, Beograd, 1954.g.
↑ ^2,0 ^2,1 Grupa autora, * Mala enciklopedija Prosveta, Prosveta, Beograd, 1959.
↑ Grupa autora, Priručni leksikon, Znanje, Zagreb, 1959.g.

[1] 1. Vujaklija M, Leksikon stranih reči i izraza, Prosveta, Beograd, 1954.g.

[:0-2] 2,0 ^2,1 Grupa autora, * Mala enciklopedija Prosveta, Prosveta, Beograd, 1959.

[3] Grupa autora, Priručni leksikon, Znanje, Zagreb, 1959.g.

[1]

[2]

[3]