Солилоквий
Солило́квий (од лат. sōliloquium, зоз sōlus „сам“ + loquor „бешедовац“) то монолоґ, хтори ше адресує самому себе, думки упуцени себе, нє другей особи.
Солилоквиї ше хасную як драмске средство. Под час солилоквийох, особа часто сама на сцени и преноши свойо чуства, думки, интенциї публики.
Монолог, як проєкция нукашнього диялоґа, звичайно ше вигваря у хвильки значного етичного вибору, у компликованим психолоґийним стану и друштвеним зраженю. Пре самостойне значенє, монолоґ може постац вибрани, цитирани фраґмент дїла, напр. Британска драма зоз епохи Ренесанси часто хасновала солилоквиї; напр. „буц або нє буц…“ зоз „Гамлета“ Вилєма Шекспира.
Литература
[ушориц | ушор жридло]- Патрис Пави, Словарь театра: Пер. с фр. — М.: Прогресс, 1991. — б. 318. — 504 б. — (рсй.) — ISBN 5010021064
Вонлашня вяза
[ушориц | ушор жридло]- Рубен Грантович. «Солилоквия» Шафтсбери: устроение морального субъекта // Этическая мысль. — 2013. — Вып. 13. — С. 151–174. — ISSN 2074-4870