Пойд

Пойд (серб. таван; всл. pojd; слц. poda „подлога, жем”, чес. poda „исте”; од праслав. рodъ) то простория под закрицом хижи. Пре свою локацию, вола ше ище подкровє. Пойд часто нєправилней форми, бо пополнює простор медзи закрицом и хижу або найвисшим поверхом у будовнї. У будовньох то може буц класични простор за биванє (мансарда),^[1] алє ше найчастейше хаснує як место за зохабянє зарна (житарки), стварох хтори ше нє хаснує часто, напр. даяки лади, кудзель, мотовидло, стародавни лавки, мехи, алати итд.). Зоз тим у вязи, виход до пойда може буц прейґ безпечней моцней драбини зоз древа. Новши часи понукаю и драбини на розцагованє и други практични помагача.

Сучаснєйши пойд вихасновани за вецей наменки

Падлаш у хижи ше правел зоз блата (жеми-глїни) и тримало ше же вон представя подлогу горнєй просториї (хтора над хижу, а то пойд). Так ше значенє „подлога” пременєло на значенє „пойд”.

Биотоп

Пойди часто и пребувалїща за рижни птици (голуби, герлїчки, тащки, сови) а дзекеди и за пергачох. Миши и патканї часто пребуваю на за нїх сиґурним и сухим подручу домашнїх кровох. Сови и пергачи углавним вибераю мирнєйши стари пойди або пойди на турньох та их мож часто стретнуц на церковних и школских пойдох. Скоро кажди пойд мал на преднїм и заднїм щиту хижи по два облачки пре вентилацию (влєце на пойдох барз вельки горучави та ше правело цуґ) през хтори птици уходзели и виходзели.

Фразеолоґия

♦ зметац пойди - одношиц дакому з обисца шицок род и др. на мено обавези: Под час обавези, Н. „зметал пойди”, та и чикманду у чуткох з пойда чловекови знял.

♦ Озда сом нє спаднул з пойда - озда мам розума.

♦ як з пойда - нєсподзивано, нараз (дацо повесц и под.): Но, як би ти сцел, нє приповедац пред тим нї о чим, алє нараз як з пойда: Милостивна, гайде я ше з вами оженїм!

Ґалерия

Схема илустрация облачка до пойда
Пойд (Берлин, Нємецка)
Простор пойда вихасновани за спальню (Скога, Исланд)
Празни простор на пойдзе єденей нємецкей хижи ушорени за одкладанє даяких предметох.
Простор на пойдзе у замку Милденштайн, . Патоси зоз четинарского древа, поставени 1394/1395. року, єден з найекших и найлєпше очуваних штредньовиковних паркетох-патосох у Нємецкей
Подкровє церкви парохиї Енделаве, деканат Хорсенс, епархия Орхус. Ним Херед, окруґ Скендерборг.