Пиньвиц
| Пиньвиц | |
|---|---|
 Евангелистична церква у Пиньвиц
| |
Герб | |
| Административни податки | |
| Держава | Сербия |
| Автономна покраїна | Войводина |
| Управни округ | Южнобачки |
| Општина | Бачка Паланка |
| Жительство | |
| —2022 | 2.812 |
| —густосц | 48,9/km2 |
| Ґеоґрафски характеристики | |
| Координати | 45° 28′ 05″ С; 19° 27′ 26″ В |
| Часова зона | UTC+1 (CET), влєце UTC+2 (CEST) |
| Абс. висина | 69 m |
| Поверхносц | 57,4 km2 |
Пиньвиц .svg) Пиньвиц на мапи Р. Сербиї
| |
| Инши податки | |
| Поштове число | 21469 |
| Поволуюце число | 021 |
| Реґистерска ознака | BP |
Пиньвиц (слц. Pivnica; форма настала од старшей форми пивнїца, хтора виведзена од меновнїка пиво; прикметнїк глаши пиньвицки: Пиньвицка драга, а житель места Пиньвиц Пиньвичань) населєне у општини Бачка Паланка, у Южнобачким округу, у Сербиї.
Спрам Попису жительства зоз 2022. мало 2.812 жительох, а на попису зоз 2011. року було 3.337 жительох.
История
[ушориц | ушор жридло]Перше зазначене населєнє на териториї нєшкайшого места Пиньвиц ше спомина ище у 13. вику. Точнєйше, 1255. року ше спомина населєнє Морхант, познєйше Морхант Санто, хторе було сиверозаходно од нєшкайого Пиньвиц. Населєнє з тим меном ше спомина ище и 1522. року як мале населєнє зоз 5 сербскима фамелиями. Познєйше ше споминаю населєня Сантово т.є. Сантовац, Радоєвич и Ґоло Добра. По половку 18. вику за населєне ше хасновало назви и Сантовац и Пивнице. У попису Сеґединского санджаку 1560. року Пиньвиц ше спомина як населєнє зоз 20 сербскима фамелиями.
У чаше турского панованя на тих просторох, на териториї нєшкайшго Пиньвиц було два сербски населєня и то Пивница и Сантовац. После Велькей селїдби Сербох 1690, сербске жительство звекшане з насельованьом Сербох з Косова, Метохиї, сиверней Македониї, сиверней Чарней Гори и Рашскей обласци. Под час и после Ракоцийового повстаня до Пиньвиц ше приселюю и сербски фамелиї з околїска Печую и сиверней Баранї. Мадярска назва за Пиньвиц познейше була Pinzed, a нємецка Bibenitz.
У Пиньвиц 1811. року було 218 сербски и 157 словацки доми у хторих жили 1.649 Серби и 1.222 Словаци, як и 127 Євреє.
При концу 18. вику, точнєйше 1790. року до валалу ше приселюю Словаци (на основи дозволи зоз 30.06.1790. року хтору видала Угорска кральовска комора). З даскелїх валалох зоз териториї нєшкайшей Мадярскей и то з околїска Веспрему (з места Шерне и Шура) и з околїска Секешфехерварошу (з местох Тардаш, Барачка, Велеґ и Дюров) до Пиньвиц ше приселєли 450 Словаци. До спомнутих местох ше пивнїцки Словаци приселєли у першей половки 18. вику з териториї нєшкайшей Словацкей.
У 19. вику до Пиньвиц ше приселюю и Нємци, Цинцаре, Мадяре, Євреє и Роми.
З часом ше число Сербох у Пиньвиц зменшовало пре висельованє до других местох (Бачка Паланка, Нови Сад, Зомбор, Оджак, Кула, Вербас, Шайкашска, Срим). Тиж так, 1757, часц Сербох з Пиньвиц, точнєйше 22 фамелиї, одселєли ше до Банату (Нове Милошево) хторих предводзел православни священїк.
Специфичносц пиньвицких Словацох у тим же затримали заходнословацки диялект на хторим, окрем нїх, бешедую ище лєм Словаци католїцкей вири зоз Селенчи, за розлику од шицких других Словацох на тих просторох.
Словаци до Пиньвиц зоз собу принєсли и пестованє конопи и медзи першима почали садзиц хмель.
По Першей шветовей войни з Пиньвиц ше одселєли даскельо словацки фамелиї до Чехословацкей (углавним фамелиї интелектуалцох и ремеселнїкох).
По Другей шветовей войни ше з Пиньвиц до тедишнєй Чехословацкей одселєли коло 20 словацки фамелиї (з векшей часци тарґовци, ремеселнїки и интелектуалци).
После 2000. року до Словацкей ше одселєло векше число пиньвицких Словацох (спочатку дочасово, алє велї свойо дочасове пребуванє претворели до стаємного). Найвекше число младих Словацох хтори до Словацкей одходзели на студиї, по законченю студийох остали жиц и робиц у Словацкей.
Демоґрафия
[ушориц | ушор жридло]У тим населєню жию углавним Словаци (спрам Попису зоз 2002. року), а у остатнїх трох пописох обачлїве опадованє числа жительох.
| Демоґрафия [1] | ||
|---|---|---|
| Рок | Жительох | |
| 1948. | 5.425 | |
| 1953. | 5.653 | |
| 1961. | 5.541 | |
| 1971. | 5.162 | |
| 1981. | 4.820 | |
| 1991. | 4.361 | 4.261 |
| 2002. | 3.835 | 3.953 |
| 2011. | 3.337 | |
| Етнїчни состав жительства спрам Попису зоз 2002. року [2] | ||
|---|---|---|
| Словаци
Серби Роми Югославянє Горвати Чарногорци Руснаци Мадяре Нємци Муслиманє Бунєвци Болгаре Українци Словенци Македонци Бошняци Нєпознате |
2.935
704 51 31 9 7 6 5 2 2 2 2 1 1 1 1 32 |
76,53%
18,35% 1,32% 0,23% 0,23% 0,18% 0,15% 0,13% 0,02% 0,02% 0,02% 0,02% 0,02% 0,02% 0,02% 0,02% 0,83% |
Литература
[ушориц | ушор жридло]- Словнїк руского народного язика II, О – Я, Нови Сад 2002, б. 151.
Вонкашнї вязи
[ушориц | ушор жридло]- Пивницe Википедија на српском језику, sr.wikipedia.org, 22. септембер 2006.
Референци
[ушориц | ушор жридло]- ↑ „Књига 9”. Становништво, упоредни преглед броја становника 1948, 1953, 1961, 1971, 1981, 1991, 2002, подаци по насељима (PDF). webrzs.stat.gov.rs. Београд: Републички завод за статистику. мај 2004. ISBN 86-84433-14-9.
- ↑ „Књига 1”. Становништво, национална или етничка припадност, подаци по насељима. webrzs.stat.gov.rs. Београд: Републички завод за статистику. фебруар 2003. ISBN 86-84433-00-9.