Петро Хома
| Петро Хома | |
|---|---|
 | |
| Датум народзеня | 1934 |
| Датум упокоєня | 20. октобра 2020 (86) |
| Державянство | югославянске, сербске |
| Язик творох | руски, сербски |
| Школа | Штредня будовательна школа, Нови Сад |
| Универзитет | Будовательни факултет, Беоґрад |
| Период твореня | 1961—2007. |
| Жанри | будовательство, култура |
| Поховани | У Руским Керестуре |
Петро Хома (*1934—†20. октобер 2020), инженєр, културни дїяч хтори охабел специфични шлїд у културним и материялним живоце Руснацох у вецей местох
Биоґрафия
[ушориц | ушор жридло]Петро Хома ше народзел 1934. року у Дюрдьове. Оцец Яким и мац Феброна. Петро мал младшу шестру Марию. Фамеля ше нєодлуга преселєла до Руского Керестура та Петро дзецинство препровадзел и основну школу з двома класами нїзшей ґимназиї закончел у Керестуре, а трецу у Новим Садзе. Штредню будовательну школу (гидротехнїчни напрям) 1952. року закончел тиж у Новим Садзе. Єден час робел як гидротехнїчар у Неґотинє, а 1954. року ше уписал на Будовательни факултет у Беоґрадзе и 1961. року дипломовал на Гидротехнїчним оддїлу.
После дипломованя Петро Хома почал робиц у новосадским Комуналним подприємстве Водовод и канализация, чий бул стипендист под час остатнїх двох рокох студираня, а под час служеня войска у Требиню пол рока робел на вибудови аеродрома Чилипи. По одслуженю войска Петро Хома ше врацел до новосадского Водоводу и ту робел по 1967. рок, у подприємстве Герой Пинки по 1974. рок, вец єден час у новосадским Урбису як проєктант у проєктним бироу. Наступни 11 роки робел у Покраїнским заводу за урбанизем, на роботох проєктованя, а после того, од 1987. по 1994. рок робел на истих роботох у Старей Пазови. Теди пре хороту мушел пойсц до инвалидней пензиї.
По його проєктох (подарованих безплатно) реновирани новосадски парохиялни будинок у хторим ше находзи нєшкайши Руски културни центер и направена лєтня бина. У тей роботи вельо помогнул колеґа инженєр Силвестер Дудаш зоз Петровцох, окреме на реновираню велькей сали.
Петро бул активни член КУД Максим Горки (так ше теди волал Руски културни центер) од 1960. року и бул член Управного одбору, та и його подпредсидатель, задлужени за инвестицийни роботи. Кед у 1970. року Новосадска сцена тедишнього АРТ Дядя освоєла перше место и златну плакету на тедишнїм Союзним фестивалу аматерских театрох Югославиї на Хвару, городски власци додзелєли на хаснованє и просториї у сушедним будинку. Дзекуюци велькей упартосци руководзацих целох и Петрови як фаховцови, удало им ше физично повязац тоти просториї и у їх рамикох вибудовац мокри ґузел, якого до теди анї у єдним будинку нє було.
Тото цо по тераз наведзене, то лєм єдна часц Петрового доприношеня припаднїком рускей националней заєднїци. Вельо значнєйши допринос Петро Хома дал жительом Руского Керестура. У сотруднїцтве зоз тедишнїм секретаром Месней заєднїци Нестором Микитом, удало им ше прешвечиц жительох валала же би вигласали месни самодопринос за вибудов асфалтних драгох по шицких валалских улїцох. През цали час їх вибудови Петро бул официйни надпатраюци орґан. У медзичаше, на його инициятиву вибудовани будинок Младежского дому и додатни будинок тедишнєй керестурскей друкарнї. И там вон бул надпатраюци орґан. Як часто знал за живота спомнуц, по 2007. рок вон жил на релациї Руски Керестур-Нови Сад.
На тей релациї упознал и свою супругу Фемку ( родз. Малацко), зоз хтору виховал и тройо дзеци. У малженстве мали три дзивчата, Златку и двойнята Оксану и Олесю.
Вельо ше закладал и коло того же би керестурска етно-хижа була преглашена за историйни будинок и положена под защиту держави. Мало познате же кельо коло того Петро мал ходзеня и утрошеней енерґиї. И, гоч зоз значним запожнєньом, успих посцигнути!
Кед у Вербаше купени будинок за потреби КУД Карпати, Петро ше и там анґажовал коло добудови сали за концерти. А тиж так, нє виостала анї його учасц у адаптациї просторийох дюрдьовскей Матки. О тей часци Петрового анґажованя наша сучасна явносц барз мало зна.
Петро бул скромна особа и нє вимагал награду за свой уложени труд. Вон то тримал як свою длужносц.
Инж. Петро Хома ше упокоєл 20. октобра 2020. року у Новим Садзе. Поховани є, по власним жаданю, на теметове у Руским Керестуре дня 22. октобра 2020. року.
Вонкашнї вязи
[ушориц | ушор жридло]- Дюра Латяк, Умар инж ПЕТРО ХОМА (1934–2020). Рутенпрес, ruskeslovo.com, 26. октобер 2020.