Орар

Орар(греч. orarion) то длуга, коло 10 центи широка пантлїка, обшита з ґалонами, по длужини з вишитима седем крижиками, односно словами „Свят, свят, свят”.

Орар (часц ризох) облєкаю богослужебни особи, односно поддиякон и диякон, алє кажди на иншаки способ:

♦ Поддиякон на себе кладзе орар так же понад стихар почнє зоз єдним крайом орару од пасу з преднього лївого боку, покрива ше лїве плєцо, през хрибет крижно ше идзе под праву пазуху, з предку коло пасу ше предлужує под лїву пазуху, оталь ше крижно през хрибет идзе на праве плєцо и оталь ше спущує правим боком першох по пас.

Поддиякон при облєканю орару нє модлї нїяку молитву, алє то роби святитель (владика) кед го пошвеца за поддиякона.

♦ Кед ше за диякона пошвеца поддиякон, вец ше орар, хтори поддиякон ма на себе, розришує так же останє лєм на лївим плєцу у єднакей длужини спущени з предку и зоз задку. Други способ то: єден конєц идзе од колєн на лїве плєцо, вец крижно през хрибет под праву пазуху, та крижно през перша на лїве плєцо, и други край ше вец по хрибце спущує аж по сподок стихару.

Под час богослуженя диякон предню часц орару трима у трох пальцох правей руки, и з ораром указує кед народ на його прошнї ма одповесц: „Господи помилуй, Подай Господи, Теби Господи”, як и кед надпомина народу: Виньмим! (Меркуйце!) „Благослов, Владико!” и подобне.

Кед ше диякон облєка до стихару, наруквицох и орару, вон нє модлї нїч, алє пред тим ма замодлїц благослов од служителя. При пошвецаню диякона святитель, облєкаюци го до орару, нє модлї даяку окремну молитву, алє лєм вигваря: аксиос (достойни), на цо священство окреме, и народ окреме, одвитує з истим словом: аксиос.

Литература

• Дзвони, християнски часопис, април 2003. рок, протоєрей ставрофор Йоаким Холошняй

• Церковни литурґично литурґийни словнїк, бок 233, о. др Роман Миз

Вонкашня вяза

• Orar, Википедия на сербско-горватским язику, sh.wikipedia.org