Музична акустика

Музична акустика (греч. άκουστικόξ, άκούω чуєм, слухам) то конар акустики хтора преучує физични прикмети музичних звукох.^[1] Як и обща акустика, музична акустика интердисциплинарна наука. У своїх виглєдованьох, вона ше базує на податкoх и часточно концептуалних рамикoх зоз других наукох, першенствено математики, музичней теориї и психолоґиї.

Кратки опис

Примарни фокус музичней акустики то висина тона, динамика и тембр музичних (т.є. емеличних звукох хтори ше хасную у музики, першенствено зоз перспективи їх слушней перцепциї и репродукциї (такв. „интонациї“) з боку музичара виводзача. Окремне и обсяжне подруч'є виглєдованя музичней акустики то музичне штимованє и темперация (як у историйним так и у теорийним аспекту).

Историят

Уводзенє тоналних системох и штимованє у музики у 3. милениюму п. н. е. предпоставя ше же було у Китаю и дума ше же то перше систематске преучаванє акустики. Од антики, научни виглєдованя акустики документовани з боку, Питаґори зоз Самоса (коло 570–510. п. н. е.), хтори математично анализовал одношенє медзи длужини струни и висину тона у монокорду (акорд).

Хризип зоз Солия (281–208. п. н. е.) препознал габову природу звука упоредзуюци звук зоз габами на поврхносци води. Леонардо да Винчи открил, медзи иншим, же воздух нєопходни як медиюм за пресцеранє/розлїванє и ширенє звука и же ше звук шири зоз конєчну швидкосцу. Марин Мерсен (1588–1648), медзи другима науковима очигляднима прикладами природи звука, дал першу експериментално одредзену швидкосц звука. Ґалилео Ґалилей описал вязу медзи висини тона и фреквенциї, хтора значна за акустику.

Жозеф Совер уведол термин „акустика“ за преучованє звука. Ернст Флоренс Фридрих Хладни ше прилапює як снователь модерней експерименталней акустики; видумал Хладнийово фигури, хтори визуелизую природни вибрациї плочох. Ґеорґ Симон Ом постулирал способносц уха же би разложело звуки на основни тони и гармонски, Герман фон Хелмхолц виглєдовал перцепцию висини тона и описал Хелмхолцов резонатор, а Джон Вилиям Страт публиковал „Теорию звука“ зоз велїма математичнима фундаменталнима доказами у вязи зоз звуком, його наставньом и ,,пресцераньом-ширеньом.''

У другей половки 19. вику розвилии ше перши акустични апарати за меранє и знїманє, як цо фонаутоґраф Едуар-Леона Скота де Мартинвила, а познєйше и фоноґраф Томаса Алве Едисона (1847–1931). Авґуст Кундт розвил Кундтову циву и хансовал ю за меранє коефициєнта абсорбциї звука.

Музични теоретичаре (Г. Риман, П. Хиндемит) хасновали податки зоз музичней акустики же би конструовали „природно-наукови“ концепти музики, док их физичаре и психолоґове (Г. Хелмхолц, К. Штумпф, В. Келер) хасновали за розвой „физиолоґийних“ концептох музичней перцепциї. У Русиї, допринос музичней акустики дали Н. А. Ґарбузов, (автор „зонскей теориї“ музичного слуха), А. А. Володин и Е. В. Назаикински. Медзи водзацима виглєдовачами музичних штимованьох и темперациї на Заходзе були М. Барбур, М. Линдли и Р. Раш. Нєдавно ше зявели интердисциплинарни студиї хтори повязую акустични характеристики простору зоз историю архитектури и розвойом музики. Напр., то зробели Е. Тїрильо и Ф. Мартелота, хтори зоз тей перспективи преучовали вецей од 30 шветово познати италиянски церкви зоз розличних епохох

Виглєдованє

Виглєдованє у музичней акустики уключує фаховцох зоз розличних обласцох и дисциплинох - физичаре, психолоґове, физиолоґове, оториноларинґолоґове, електроинжинєре, машински инжинєре, архитекти и музичаре. Окремне значенє того конара акустики то факт же преучованє музичней акустики премосцує розкол медзи науку и уметносцу.^[2]

Медзи широким спектром проблемох хтори ше виглєдую у музичней акустики, значна повага пошвецена преучованю физичним процесом хтори оможлївюю розличним музичким инструментом же би продуковали/творели жадани звуки и описи акустичних прикметох тих музичних инструментох. Таки виглєдованя обєдинєни до окремного конара музичней акустики хтора ше наволує физика музичних инструментох.^[3]^[4]^[5]

Штири прикмети ше хасную за описованє перцепциї звукох з боку слухача: висина тона, тембр, гласносц и тирванє. У цеку физичней анализи звукох установює ше вяза медзи тих квалитативних и квантитативних характеристикох звукох хтори ше хасную у акустики: фреквенция, интензитет, спектер и часови интервал.

Виглєдованє и настава

Музична акустика ше понука як предмет у рамику програми музикологиї и физики навелїх универзитетох и факултетох. Од 2003. року, установени є як докторски програм на Универзитету за музику и сценски уметносци у Бечу. Од 2012. року, медзинародне акредитовани мастер програм (M.Sc.) зоз музичней акустики понука ше на Универзитету за музику у Детмолду, дзе мож нащивйовац/ обављати и докторски студиї.Виглєдованя ше спроводза тиж спроводе у числених музейох музичних инструментох и школох за виробок инструментох.

Нємацке дружтво акустики (DEGA) ма специялизовани одбор за музичну акустику од 1988. року.

Виглєдованє у музичней акустики уключує фаховцох зоз розличних обласцох и дисциплинох - физичаре, психолоґове, физиолоґове, оториноларинґолоґове, електроинжинєре, машински инжинєре, архитекти и музичаре. Окремне значенє того конара акустики лєжи у факту же преучованє музичней акустики премосцує розкол медзи науку и уметносцу.[рсй 23 Акустика]

Медзи широким спектром проблемох хтори ше виглєдую у музичней акустики, значна повага пошвецена преучованю физичним процесом хтори оможлївюю розличним музичким инструментом же би продуковали/творели жадани звуки и опису акустичних прикметох тих музичних инструментох. Таки виглєдованя обєдинюни до окремного конара музичней акустики хтора ше наволує физика музичних инструментох.[рсй.24][25][26]

Штири прикмети ше хасную за описованє перцепциї звукох з боку слухача: висина тона, тембр, гласносц и тирванє. У цеку физичней анализи звукох установює ше вяза медзи тих квалитативних и квантитативних характеристикох звукох хтори ше хасную у акустики: фреквенция, интензитет, спектер и часови интервал.

Методи

Як интердисциплинарна обласц, музична акустика хаснує широки спектер розличних методох, напр. Б. анализу звука, синтезу звука, тести слуха, мераня подшвидшованя, знїманє рушаньох, методу конєчних елементох, симулацию, физичне моделованє, ласерску интерференцометрию и психофизиолоґийни мераня як електромиоґрафия итд.

Применьованє у пракси

Податки зоз виглєдованя музичней акустики ше широко применюю у пракси, окреме у „тренираню” слуха и образованю музичарох виводзачох, у дизайнованю и штимованю музичних инструментох (напр., у реконструкциї античних инструментох и продукциї модерних репликох хтори ше хасную при автентичних виводзеньох), у орґанизациї модерного знїманя звука (уключуюци опреманє авдио студия), у технїкох компонованя електронскей музики, при будованю театрох, концертних салох и других просторох наменєних природному и приємному ширеню звука (колоквиялно позната як „добра акустика“).

Литература

Helmholtz H. Die Lehre von den Tonempfindungen als physiologische Grundlage für Theorie der Musik. Braunschweig, 1863; рус. перевод под назв. «Учение о слуховых ощущениях как физиологическая основа для теории музыки». СПб., 1875.
Stumpf C. Tonpsychologie. 2 Bände. Leipzig, 1883 (Bd.1); Leipzig, 1890 (Bd.2).
Музыкальная акустика, под ред. Н.А. Гарбузова. М., 1954.
Применение акустических методов исследования в музыкознании. Сб. статей под ред. С.С.Скребкова. М.: Музыка, 1964.
Riemann H. Katechismus der Akustik (Musikwissenschaft). Leipzig, 1891; начиная со 2-го издания (1914) под назв. «Handbuch der Akustik»; рус. перевод Н. Д. Кашкина под назв. «Акустика с точки зрения музыкальной науки» (М., 1898).
Володин А.А. Роль гармонического спектра в восприятии высоты и тембра звука // Музыкальное искусство и наука. М., 1970. * Кузнецов Л. А. Акустика музыкальных инструментов. М., 1989. * Hall D. Musikalische Akustik. Mainz: Schott, 1997.
Назайкинский Е.В. ТВМ // Музыка и информатика. М., 1999. * Старчеус М. С. Слух музыканта. М.: Моск. гос. консерватория им. П.И. Чайковского, 2003.
Алдошина И. А., Приттс Р. Музыкальная акустика. Учебник для вузов. СПб.: Композитор, 2006.

Вонкашнї вязи

Fizička i fiziološka akustika slideserve.com
МУЗЫКАЛЬНАЯ АКУСТИКА

Референци

↑ Музыкальная акустика // Большая российская энциклопедия. Том 21. Москва, 2012, с.406-407.
↑ M.J. Crocker (Ed.) Encyclopedia of Acoustics, vol. 4, part XIV. — John Willey & Son,1997. — ISBN 0-471-18007-6
↑ Асламазов Л. Г., Варламов А. А. Удивительная физика копия от 30 января 2016 на Wayback Machine. — М.: Добросвет, 2002. — 236 с. — ISBN 5-7913-0044-1]
↑ Lapp D.R. The Physics of Music and Musical Instruments Архивная копия от 8 августа 2016 на Wayback Machine.
↑ Music acoustics — sound files, animations and illustrations. Архивная копия от 7 мая 2021 на Wayback Machine — University of New South Wales.]

[1] Музыкальная акустика // Большая российская энциклопедия. Том 21. Москва, 2012, с.406-407.

[2] M.J. Crocker (Ed.) Encyclopedia of Acoustics, vol. 4, part XIV. — John Willey & Son,1997. — ISBN 0-471-18007-6

[3] Асламазов Л. Г., Варламов А. А. Удивительная физика копия от 30 января 2016 на Wayback Machine. — М.: Добросвет, 2002. — 236 с. — ISBN 5-7913-0044-1]

[4] Lapp D.R. The Physics of Music and Musical Instruments Архивная копия от 8 августа 2016 на Wayback Machine.

[5] Music acoustics — sound files, animations and illustrations. Архивная копия от 7 мая 2021 на Wayback Machine — University of New South Wales.]

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]