Любомир Такач

Любомир Такач
Датум народзеня	21. марца 1923.
Датум упокоєня	12. фебруара 1992.
Державянство	югославянске
Язик творох	руски, словацки, сербски
Школа	Тарґовецка академия, Зомбор
Универзитет	Економски факултет, Беоґрад
Период твореня	1945-1985.
Жанри	новинарство, економия, дружтвено-политична робота
Поховани	у Бачким Петровцу, Сербия
Припознаня	Орден роботи зоз златним венцом

Любомир Такач (*21. марец 1923-†12. фебруар 1992), економиста, новинар, дружтвено-политични дїяч.

Биоґрафия

Любомир Такач ше народзел 21. марца 1923. року у Руским Керестуре. Оцец Янко и мац Ирина родз. Джуня. Любомир мал братох Йовґена и Йоакима. Основну школу закончел тиж у Руским Керестуре, тарґовецку академию у Зомборе. Под час бомбардованя Руского Керестура 1942. року Любомир Такач бул чежко ранєни, бо ше случайно нашол лєм даскельо метери далєй од места дзе спадла бомба. Прето школованє предлужел аж после законченя Другей шветовей войни. У медзичаше, по виздравеню, после ошлєбодзеня наших крайох од фашистичного окупатора, активно ше уключел до дружтвено-политичного живота.

Любомир Такач ше оженєл зоз Олґу родз. Кишґеци (1948), у малженстве мали два дзивчата, Любинку и Олґу.

Зоз функциї дружтвено-политичного дїяча поставени є 1950. року за главного и одвичательного редактора новинох Руске слово. Рок познєйше Руске слово престало буц филияла Видавательно-друкарского подприємства Братство-єдинство зоз шедзиском у Новим Садзе, и теди Любомир Такач меновани и за директора будуцого Видавательно-друкарского подприємства Руске слово зоз шедзиском у Руским Керестуре, котре реґистроване у Дирекциї привредних подприємствох Покраїнского одбору Народного фронта Сербиї за Войводину под числом 1017.

Од 30. юния 1951. року Любомир Такач постава нє лєм главни и одвичательни редактор новинох, алє и перши директор Видавательно-друкарского подприємства Руске слово у Руским Керестуре. Тоти два функциї окончує до 19. авґуста 1955. року.

Любомир Такач трима бешеду

По законченю директорского мандата Любомир Такач нє жадал остац у новинарстве, бо то нє було його животне опредзелєнє. Вон свою будучносц видзел у економиї. Прето и дипломовал на Економским факултету у Беоґрадзе.

Понеже його супруга походзела з Бачкого Петровца, Любомир Такач ше там преселєл и єден час робел як комерциялиста у Кооперативи у Бачким Петровцу. Потим як аналитичар-планер робел у Землєдїлскей задруґи у спомнутим месце, а вец, як ошведочени фаховец, постал началнїк за привреду у Скупштини општини Бачки Петровец. Зоз тей функциї ше и пензионовал.

За свою дружтвено-политичну роботу и роботу у привреди Любомир Такач бул одликовани зоз Орденом роботи зоз златним венцом.

Любомир Такач умар 12. фебруара 1992. року у Бачким Петровцу и там є и поховани.

Ґалерия

• 
  Любомир и Олґа Такач
• 
  Петро Ризнич Дядя и Любомир Такач
• 
  Нєпознати, Юлин Рац, Олґа и Любомир Такач зоз дзецми Олґу и Любинку, Єфрем Колєсар и Ирина Рац, друженє 1953. року.

Литература

• Дюра Латяк, "Повойнови розвой Друкарнї", Руске слово 1945-1985, НВРО Руске слово, Нови Сад, 1985, б. 63 и 66.

Вонкашнї вязи

• С. Фейса, Розвой кадрох у Редакциї и Друкарнї (6), вебсайт Руске слово, 24. май, 2024.
• С. Фейса, Чуваме тото цо зме и дзе припадаме (7), вебсайт Руске слово, 5. юний 2024.
• Д. Латяк, Чолни людзе у Руским слове 1945-1985, вебсайт Руске слово, 2. септембер 2020.