Куньґов
Куньґов кер. , всл. kuňhov „хижка.” Од мадь. kunyhó „хижка”. (хлопски род).
Куньґов то на високо посцелєна посцељ. Випатрала так як посцель „на поверх”. На корунки, под верх, прибили ше дещички, на хтори ше покладли дески, од єдней по другу корунку. Так ше направела посцељ „на поверх”. Горня часц вше була засцелєна, а долня часц, куньґов, ше нє засцельовала. У куньґове ше спало. Ту през дзењ лєгнул дахто од старших членох фамелиї, найчастейше пополадню, тот хто бул вистати од роботох од вчас рана.
Ту спали и тоти менши дзеци тиж през дзень, а векши вноци. Влєце, у вельких горучавох, спало ше и под отвореним конком у сунякалове (гуторело ше и куньґов).
Литература
[ушориц | ушор жридло]- Олена Папуґа, Руске обисце, Нови Сад, 2012. рок, бoк 37.
- Словнїк руского народного язика I, Нови Сад, 2017. рок, бoк 655.