Керпара
Керпара, мн. керпари (серб. крпара, простирка) поньвичка виткана з рендох. Керпари ше ткало на кроснох з платняних пантлїкох рижних фарбох. Тоти пантлїки звичайно дарли старши жени. Основа була з моцней цверни. Ширина платна (керпари) 6 пасма. На концох були зогнути або орубени з платняну пантлїчку (нє мали ройти).
Керпапри ше ткало з рендочкох зоз старохо облєчива. Стари, зрайбани шмати ше подарло на узки пантлїчки.
На керпарох ше спало (пресцерало ше их поверх поньвох на спанє), а пресцерало ше их и долу на жем.
Членїци дзепоєдних здруженьох женох, як наприклад Здруженє женох Байка з Руского Керестура, и нєшка ткаю керпари. Тоти керпари маю дакус сучаснєйши випатрунок и тка ше их з купчих пантлїчкох, звичайно синтетичних – нє з надартих рендох.
Ґалерия
[ушориц | ушор жридло]-
Лавка прекрита зоз керпару -
Предня хижа у руским обисцу, керпари на жеми. -
Тканє керпарох на кроснох
Литература
[ушориц | ушор жридло]- Любомир Медєши, Руска традиция, Дружтво за руски язик, литературу и културу Нови Сад 2007, б. 258.
- Словнїк руского нарoдного язика I, А – Н, Нови Сад 2017, б. 592.