Прейдз на змист

Кварта

Материял зоз Википедиї

Кварта (лат. quarta — штварта, oд quattuor: штири) у теориї музики представя интервал зоз розмаком штирох тонох, штирох ступньох диятонскей скали, [1][2] у своїм обсягу ма 5 полутони.

Кварту мож записац до линийней системи на два способи:

♦ Мелодийно кед тони кварти записани єден за другим,

Нотни приклад и звучни приклад:

♦ Гармонийно (такв. гармонски) кед тони кварти записани єден наспрам другого.

Нотни и звучни приклад:


{
\override Score.TimeSignature
#'stencil = ##f
    \relative c' {
        \time 4/4
        \set Score.tempoHideNote = ##t \tempo 1 = 20
        <c f>1
    }
}

Основни характеристики итервала кварти

[ушориц | ушор жридло]

♦ Розмак хтори залапює штири тони у скали (напр. од тона c по f, d-g, a-d, итд.) (1, 2)

♦ Файта кварти будзе завишиц од числа цалих и полутонох

♦ Звучносц - коносантна (чиста кварта звучи празно, звекшана або зменшана кварта звучи напнуто)

Файти квартох

[ушориц | ушор жридло]
♦ Чиста кварта (Ч 4): розмак виноши два и пол цали тони (пейц полутони, трепецийна мира фреквенциї 4:3) Спада до совершених- консонантних интервалох. У музичней пракси место термина чистая кварта найчастейше ше пове лєм кварта без атрибутней прикмети .
♦ Звекшана кварта (ЗВ 4) (серб, прекомерна /тритонус): розмак виноши три цали тони (шейсц полутони)
♦ Зменшана кварта (ЗМ 4): (серб. умањена) розмак виноши два цали тони (штири полутони)

Як наставаю кварти по файти

[ушориц | ушор жридло]

♦ Чиста кварта

Розмак облапя 4 ступнї у каждей диятонскей дурскей скали и теди кварта вше ЧИСТА (напр. c-f, d-g, e-a, g-c, h-e, ) окрем кварти на IV ступню хтора ЗВЕКШАНА (f-h).

▶ Надпомнуце: як написане кварта на IV ступню диятонскей скали природно звекшана (пре три цали тони - тритонус), нотни приклад: У тим случаю кед сцеме же би звекшана кварта постала чиста, знїжуєме єй горнї тон за полутон на нїжей, (f - b) лєбо повисшуєме долнї за полутон нависше (fis - h).

♦ Звекшана кварта

Звекшана кварта настава так жe чистей кварти (c-f ) повисшиме горнї тон c-f на fis (та будзе c-fis).

Нотни и звучни приклад: або долнї тон „ c “ знїжиме нa ces (та будзе ces-f)

♦ Зменшана кварта

Зменшана кварта настава так же чистей кварти c- f знїжиме горнї тон на фес (c- fes) напр. або долї тон повисшиме (cis - f).

Нотни приклад чистей, звекшаней и зменшаней кварти од тона „ с “ :

▶ Нотни и звучни приклад од тона „ g “ :

 \relative c  { \override Staff.TimeSignature #'stencil = ##f \key c \major \time 5/2 \clef "treble"  s4^"a) rein" g''1 c s4 \bar "||" s^"b) übermäßig" g1 cis s4 \bar "||" s^"c) vermindert" gis1 c s4 \bar "||" }

Постоя и двойнїсто звекшани и двойнїсто зменшани кварти, теорийно спадаю до дисонантних и маю свойо еквивалентни интервали. Таки кварти припадаю другей обласци такв. енгаромонийских замeнкох и енхармонийских розменкох.

Историйне огляднуце

[ушориц | ушор жридло]

У Питаґорoвей музичней теориї, кварта, вєдно зоз октаву и квинту, тримала ше за совершену консонанту. Зоз зявеньом полифоней музики (у Европи од 9. вику), постало ясне же, за розлику од октави и квинти, кварта, як „вертикални“ (гармонийски) интервал, звучи напнуто и нє оможлївює психолоґийни ефект опущованя и змиреносци хтори ше обчекує од консонанци. Пре тоту „психолоґийну“ причину, кварта (кварт- октава) у старомодней гармониї (коло 10-15. вику) нїґда нє хаснована у комбинациї за каденцу (односно законченє композициї).[2]

У полифоней музики станє кварти остало нєпременєне гоч обидва терци (велька и мала постали консонанци (коло 16. вику), а вельки и мали трозвуки (дурски и молски) постали примарни за формованє каденциялней ултими. У строгим стилу полифониї, кварта третирована як дисонанца, хтора ше (як и други дисонанци) мушели обовязно розришиовац до консонанци (звичайно, до велькей або малей терци).[3]

Музика 20. вика

[ушориц | ушор жридло]

Заходна класична музика

Квартна гармония у „Laideronnette“ зоз Равеловей опери „Ma Mère l'Oye“. У горнїм шоре Равел похасновал пентатонску скалу) [4]

У 20. веку, гармония експлицитно формована на квартох и квинтох постала барз важна. Формованє гармонизациї на тот способ постало познате як:

♦ Квартна гармония за акорди засновани на квартох и

♦ Квинтна гармония за акорди засновани на квинтох.

Джез музика хаснує квартни гармониї (звичайно ше так наволую и виражую у квартох).

Каденци ше часто „вименюю“ же би уключели, ришели и суспендовали акорди хтори нєришуюци.

У музики Французких композиторох спочатку 20. вику, квартни акорди ше комбиную и обєдинюю зоз нонакордами, у цалей тонскей скали, пентатонскей скали и з политоналосцу як часц їх музичного язика, а квартна гармония постала важне средство виражованя у музики Клода Дебисия, Мориса Равела и других. Приклади ше находза у Дебисийовим оркестерским дїлу La Mer (Море) и у його клавирних дїлох, окреме La cathédrale engloutie зоз його

прелудиюмох (Preludes) за клавир, як и Pour les quartes и Pour les arpéges composées зоз його Etide.

ИНТЕРЕСАНТНОСЦ:

Цикаве же нєшка велї урядово превозки медицинскей швидкей помоци, полицийски авта, камиони огньогасцох за гашенє огня и под. значни за каждодньови живот, окрем ротацийного шветла, маю и звучни алармни сиґнал хтори наштимовани у интералу кварти.

Литература

[ушориц | ушор жридло]
  • Peričić, Vlastimir. 2007. Vokalni kontrapunkt za srednje muzičke škole. Beograd: Zavod za udžbenike i nastavna sredstva.
  • Марко Тайчевич, Основна теория музики (на язику: сербским)
  • Bellermann Heinrich. 1901. Der Kontrapunkt. Berlin. Julius Springer.
  • Jeppesen, Knud. 1927. The Style of Palestrina and the Dissonance. London: Humphrey Milford, Oxford University Press.

Вонкашня вяза

[ушориц | ушор жридло]

Референци

[ушориц | ушор жридло]
  1. ↑ Prout, Ebenezer (1903). „I-Introduction”. Harmony, Its Theory and Practice (30th edition, revised and largely rewritten изд.). London: Augener; Boston: Boston Music Co.. стр. 1. ISBN 978-0781207836.
  2. ↑ „Interval”. In L. Root, Deane. Grove Music Online. Oxford Music Online. Oxford University Press.
  3. ↑ KONSONANTNA KVARTA, Pojmovnik muzičke teorije pojmovnik.sdmt.rs
  4. ↑ Bruce Benward and Marilyn Nadine Saker (2003). Music: In Theory and Practice, Vol. I, seventh edition (Boston: McGraw-Hill): p. 37. https://en.wikipedia.org/wiki/ISBN ISBN.