Камерна музика

Камерна музика (франц. musique de chambre, анґл. chamber music, ит. musica da camera, нєм. Kammermusik) то обласц класичней музики ^[1] и ма два значеня:

♦ То уметнїцка музика хтору виводзи ґрупа музичарох (вокално лєбо инструментално), хтора ше може змесциц до меншого простору, до „хижи“ (ит. camera = хижа). Зоз другима словами, то „хижна музика”, т.є. музика зоз меншим числом инструментох од 2 по 20 виводзачох, хтора наменєна за менши простор и менше число слухательох зоз интимнєйшу, домашню атмосферу хижи.^[2]

♦ Камерна музика то и музични предмет хтори ше виучує у музичних школох и на музичких факултетох /академийох. Пре єй интимнєйшу природу, камерна музика була описана як „музика приятельох.”

У цеку вецей як 200 рокох камерну музику музичаре углавним грали у своїх домох на аматерски способ. Нєшка то тиж подобне, бо виводзенє камерней музики вимесцене зоз домох до концертних салох, алє велї музичаре, аматере и професионалци, и далєй граю камерну музику пре свойо особне задовольство. Виводзенє камерней музики вимага окремни схопносци, музични и дружтвени, хтори ше розликую од схопносцох потребних за гранє соло лєбо симфонийских дїлох.

Йоган Волфґанґ Ґете описал камерну музику (а окреме музику смикового квартета) як розгварку штирох рационалних особох.^[3] То конверзацийна парадиґма хтора отримує способ на хтори єден инструмент уводзи мелодию лєбо мотив, и потим други инструменти одложено одвитую зоз подобнима елементами музики. Приблїжно з истим мотивом була иста така нїтка уткана у цеку цалосней историї композицийох камерней музики од конца 18. вику по нєшкайши час. Аналоґия зоз конверзацию ше часто стрета у описох и анализох композицийох камерней музики.^[4]

Виводзаче-инструменталисти потребно же би ше уклопели, же би ускладзели подробно технїку, и витворели особлїви камерни звук. Зоз другима словами потребно же би складно дихали док виводза камерне дїло зоз цильом витвориц цо виртуознєйши наступ и музикалнєйши упечаток на слухачох-публику.

Файта камерней музики

В. А. Моцарт: Смикови квартет Allegro I став ч. 4 K.516

Камерна музика може буц:

♦ Вокална

♦ Инструментална и

♦ Вокално-инструментална

Надпомнуце: Солистична музика нє спада до камерней музики.

Основни характеристики камерней музики

♦ Ровноправносц шицких виводзачох и їх мелодийних часцох. Кажде видвойованє поєдинєчного учашнїка нарушує камерну атмосферу, прето же доминация єдней музичней линиї то прикмета солистичней музики.

♦ Самостойносц музичних часцох. Тота характеристика нє виключує можлївосц почасового унисона у мелодийней часци.

♦ Камерни стил музикованя – интимни, цепли и мегки звук, без претензиї за ефектом зоз вельку виражайносцу, змиреносц музикованя лирики, богатство артикулациї.^[5]

Ансамбли

Стандардни репертоар за камерни ансамбли барз богати, а вкупносц камерней музики у друкованей, нотней форми так повесц нєогранїчени. Приказана лєм часточна лїстина постояцих файтох музичних ансамблох хторих находзиме у камерней музики.

▶ Спрам числа виводзачох камерни ансамбли можу буц:

Дуо, трио, квартет, квинтет, октет, секстет, септет, октет, итд.

Кед жадаме наглашиц хтори инструменти участвую, теди ше пове же смикови дуо, смикови трио, смикови квартет итд. Кед участвую дуйни инструменти, гвари ше же дуйни трио, дуйни квартет, дуйни квинтет итд.
Кед попри смикових инструментох участвує и клавир, за таки ансамбл ше гвари же клавирски трио, клавирски квартет, клавирски квинтет итд.
Кед у ансамблу граю лєм смикаре (смиково инструменти), то вец смикови оркестер. Кед у ансамблу попри смикових инструментох граю и менше число дуйних инструментох, по 1-2 зоз даєдней ґрупи (обоа, флаута, хорна, кларинет), то вец камерни оркестер.

История

Од своїх найвчаснєйших початкох штредньовиковней епохи по нєшка, камерна музика була одражованє пременкох у технолоґиї и дружтве хтора ю створела. У цеку штреднього вику и вчасней ренесанси, инструменти ше першенствено хасновали за провадзенє шпивачох. Смиково инструменти грали вєдно исту мелодию зоз шпивачами. Даєдни аналитичаре думаня же жридло класичного инструменталного ансамбла то sonata da camera (камерна соната) и sonata da chiesa (церковна соната).

То були композициї за состави єдного до пейц лєбо вецей инструменталистох. Камерна соната була свита составена з двох контрастних часцох, швидшого и спомалшеного темпа, преширена зоз танєчнима часцами (нумерами). Церковна соната була тиж така алє без танцу.

Од хижи до сали

У цеку 18. веку, композиторе були найчастейше анґажовани на дворох аристократох, а камерна музика хтору компоновали була задовольство аристократских виводзачох и слухательох.

Драматични променки у дружтве и у музичней технологиї у 19. вику мали далєкосяжнєйши пошлїдки на камерну музику, єй виводзенє и компонованє.

Постоя приклади зоз историї:

Йозеф Гайдн службовал-робел на двору ґрофа Естергазия (мал добри аматерски глас баритон и бул любитель музики) компоновал за ньго поготов вельке число смикових триа.

Волфґанґ Амадеус Моцарт за пруского краля Фридриха Юлияма II хтори бул и виолончелиста компоновал три смиково квартети.

Бетовеново квартети першираз виведзени под патронатом ґрофа Андрея Разумовского.

Бокерини писал за Шпанского краля итд.

Зоз ламаньом и опадованьом аристокрацийного сталежу и наставаньом нових дружтвених системох широм Европи, композиторе були примушени зарабяц, предавац свойо композициї и отримовац самостойни концерти. Часто ше мушели предплациц напредок за отримованє наступох, а то подрозумйовало напредок обезпечиц и плациц салу, постарац ше о уходнїцох итд. Вше частейше писали камерни композициї нє лєм за богатих меценох алє и за професионалних музичарох хтори граю за публику хтора их добре плаци.

Пременки у структури смикових инструментох

Лаутаре (майстрове цо правели лауту) з початку 19. вику правели вше вецей нови инструменти и усовершовали постояци. Конструовали нову файту виолини (гушлї), виоли и виолончела и тим инструментом оможлївели богатши тон, векши волумен, ношацосц тона и моцнєйши звук. Тиж, смик помоцнєли и предлужели го и могол поднєсц векшу зацагнутосц шерсци а то значело и красши тон кед ше грало. 1820. року Луй Шпор конструовал и подпорку (операч) за браду на виолини. Подпорка оможлївела виолинистом нови технїцки можлївосци, поготову шлєбоднєйши и схопнєйши рухи лївей руки. Таки пременки допринєсли ефикаснєйши и успишнєйши явни наступи у вельких салох. Репертоар бул преширенши а з тим технїчно вецей понукал и бул доступни композитором камерней музики.

Пренаходок клавира

Клавир-дуо, Джрдж Ґершвин Рапсодия у белавим (1924) арр. Хенри Левин.

У цеку барокней епохи, чембало бул єден з главних инструментох хаснованих у камерней музики. За доставанє тона на чембалу хасновани пирка хтори з вдереньом по струнох чембла технїчно давали скромнєйши звук. Пре конструкцийни механїзем чембала, моц зоз хтору виводзач грал на клавиятури нє пременєл моцносц звука чембала (пре його технїчно огранїчену можлївосц) та помедзи 1650. и 1700-их, ше чембало поступно престал хасновац.

Бартоломео Кристофори з початку 1700-их конструовал сучаснєйши инструмент клавир, алє ше клавир нє почал такой хасновац. Познєйших рокох 18. вику, клавир поставал популарнєйши инструмент за виводзачох, односно теди кед му технїцки можлївосци злєпшани и зоз конструкцийнима ришенями постал вельо ефикаснєйши. За розлику од чембала, на клавиру ше могло одграц цихшу лебо гласнєйшу динамику, оштрейши акценти у зависносци кельо виводзач мегчейше лєбо оштрйше прициснул типку. Таки усовершени клавир прилапел Волфґанґ Амадеус Моцарт и велї други композиторе. Почали компоновац дїла за камерни состави у хторих клавир мал значну улогу. Клавир у цеку 19. вику постал доминантни инструмент. Велї композиторе як цо то Франц Лист и Фредерик Шопен, компоновали виключно за соло клавир, лєбо за соло клавир зоз провадзеньом оркестри.

Лудвиґ ван Бетовен Представяч тот период пременкох як „ґиґант – велїкан” заходней музики. Бетовен трансформовал камерну музику, подзвигнул єй нови уровень, у поглядзе змиста, алє и технїчних условийох виводзачох та и „смак” публики. Його дїла, спрам словох Мейнарда Соломона, були... „визначни прикладнїки спрам хторих романтизем дзеветнастого вику мерал и упоредзовал свойо досяги а и нєуспихи.” За його познєйши камерни квартети, ше думало же маю окреме застрашуюци уметнїцки досяги, нательо же ше велї композиторе после нїх нєусудзовали

Йoганес Брамс, Allegro I оп.115, за Смикови квинтет и кларинет.

компоновац квартети; Йоганес Брамс компоновал и подар 20 смиково квартети скорей як ше усудзел обявиц дїло за хторе думал же є достойне „джиновского маршированя после” (дума ше на маршированє–компонованє и обявйованє после „велїкана –джина” Бетовена).

После тей епохи велї други познати европски композиторе наставели писац камерну музику: Франц Шуберт, Карл Черни, Феликс Менделсон, Роберт Шуман, Иґор Стравински, Клод Дебиси, Бела Барток и други.

Кажди зоз нїх уношел нови идеї и музични ришеня хтори ше зявйовали у їх периодзе. Нови часи приношели и нови иновациї у поглядзе музичней форми у поглядзе уношеня нових структурох, мелодийних, гармонских и других елементох музики. Тому допринєсли и нєпреривне осучасньовнє и усовершованє класичних инструментох хтори ше у камерней музики применьовали. Познєйше ше зявюю и национални препороди и велї композиторе уноша особлївосци свойого националного идентитєта.

Нєшка композиторе ище вше компоную камерну музику а у швеце постоя велї културни институциї хтори потримую камерне музикованє. Постоя и национални-локални, реґионални а тиж и медзинародни фонди за стимулованє и роботу камерних оркестрох, прейґ рижних проєктох.

Литература

Baron, John Herschel (1998). Intimate Music: A History of the Idea of Chamber Music. Pendragon Press. ISBN 978-1-57647-018-3.
Blum, David (1986). The Art of Quartet Playing: The Guarneri Quartet in conversation with David Blum. New York: Alfred A. Knopf. ISBN 978-0-8014-9456-7.

Вонкашнї вязи

Референци

↑ Властимир Перичић. Вишејезични речник музичких термина
↑ Christina Bashford, "The String Quartet and Society", in Stowell (2003), p 4. The expression "music of friends" was first used by Richard Walthew in a lecture published in South Place Institute, London, in 1909.
↑ Christina Bashford, "The string quartet and society" in Stowell (2003), p 4. The quote was from a letter to C.F. Zelter, November 9, 1829.
↑ Estelle Ruth Jorgensen, (2008). The Art of Teaching Music. Bloomington: Indiana University Press. стр. 153—54. ISBN 978-0-253-21963-3.. ISBN 978-0-253-35078-7. (cloth). (pbk).
↑ Кларинет у оркестру и камерној музици. Архивирано из оригинала на сајту Wayback Machine (12. август 2014), Приступљено 8. 4. 2013.

[1] Властимир Перичић. Вишејезични речник музичких термина

[2] Christina Bashford, "The String Quartet and Society", in Stowell (2003), p 4. The expression "music of friends" was first used by Richard Walthew in a lecture published in South Place Institute, London, in 1909.

[3] Christina Bashford, "The string quartet and society" in Stowell (2003), p 4. The quote was from a letter to C.F. Zelter, November 9, 1829.

[4] Estelle Ruth Jorgensen, (2008). The Art of Teaching Music. Bloomington: Indiana University Press. стр. 153—54. ISBN 978-0-253-21963-3.. ISBN 978-0-253-35078-7. (cloth). (pbk).

[5] Кларинет у оркестру и камерној музици. Архивирано из оригинала на сајту Wayback Machine (12. август 2014), Приступљено 8. 4. 2013.

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]