Жохтар

Жохтар судзина до хторей ше дої млєко (серб. музлица, ведрица; чабрић, шкаф; всл. žochtar ; слц. šechtár, šochtar). Жохтар бул звичайно плехови або олївани (емайловани) и нє хасновало ше го за иншаки потреби. Походзенє слова нєясне.

У XIX вику, корита за доєнє ше вирабяли у обисцу зоз видлабаньом древа брези, буку, верби ябо тополї. У другей половки XX вику пинтере их вирабяли зоз кривеньом древених латкох и предавали на пияцу. У медзивойновим чаше почало ше хасновац емайловани, фабрични судзини за доєнє. Емайловани канти хтори ше хасновало за доєнє волали и корита за доєнє.

Думало ше же крава будзе давац вецей млєка кед зоз першим уходом до хлїва прейдзе прейґ жохтара зоз воду. Нєшка ридкo хто дої крави, кози або овци ручно, окреме кед єст вецей статку. Єст машини на струю хтори ше волаю доячки.^[1]