Дручок
Дручок – (всл. druček) 1. грубша длугша палїца: Заставу пред свадзбу правели млади жени. То бул длугоки дручок на хтори були навязани хустки, хусточки и пантлїчки; 2. колок за операнє бициґлох и под.: Пред театром бициґли опарти на найблїзши дручки; 3. мали друк: Кед копали перши беґель, та глїну... на кордох вивожели (корда мала два дручки, а чловек ю цагал); 4. мн. дручки а) галов з двома дручками на бокох на хторим ше при тлаченю ношело плєву, тереку и под.; б) носилки: Гевти двоме го (мертвого) на дручкох маю принєсц; в) два грубши палїци зоз хторима ше подзвиговало и притримовало елеватор на трешки; г) нєдосц ясне значенє у народней пснї: Пошол би я до вас кажди вечар, / Пред вашима дзверми вельки мочар. / Прелож, мила, дручки, пойдзем помалючки; ґ) У повали були квачки до хторих були удзати дручки на хтори ше вишало шунки, колбаси и сланїну; д) верхнї и споднї дручок „верхня и сподня часц драбинки коча“: З простих грубух дескох колєсар вирезал верхнї и споднї дручки (на драбинку коча); штреднї (нукашнї дручки) „дручки на драбинки коча медзи верхнїм и споднїм дручком“.
Литература
[ушориц | ушор жридло]- Словнїк руского народного язика I, А – Н, Нови Сад 2017, б. 384