Асонанца

Асонанца (лат. Assonare — складне звучанє) то дикцийна фиґура хтора настава зоз повторйованьом истих самоглашнїкох (вокалох) у стиху або строфи же би ше посцигнул одредзени поетски звучни ефект, змоцнює мелодичносц словох.

У старей французкей поезиї бул акцентовани остатнї вокал, и так пошоровани стихи, „асосирую“. Понеже ше дзепоєдни стихи почали римовац, у новшей поезиї асонанца ше почала спроцивйовац рими, т.є. почала ше ошлєбодзовац. Кед ше хаснує комбиновано зоз риму, асонанца ше наволує „нєправа“ або „ нєчиста“ рима. Зявює ше у поезиї, а хаснує ше же би посцигла еуфонию, т.є. милозвучносц. Асонанца ше попри поезиї зявює и у присловкох. Хаснована є у анґлийскей поезиї, а важна є и за французку, шпанску и келтску поезию. Асонанца ше як литературна фиґура розширела на шицки язики швета.

У народней поезиї Славянаох, од зявеня рими, асонанци мож часто обачиц и найсц, алє звичайно як согласносц консонантох двох сушедних стихох, и так творя менєйе-вецей подполну, розвиту риму, односно согласносц самоглашнїкох и консонантох.

Асонанца може буц:

♦ Повторйована у стиху, фрази лєбо строфи зоз идентичнима самоглашнїками-вокалами гласох.

♦ Нєточна, нєправа рима у хторей ше комбиную самоглашнїково гласи зоз консонантами.

Приклади:

• Руска присловка

Лєже, лєже по желєже, душу нє ма, душу веже.

• Рускa дзецинска поезия

Яр, яр, яр (Серафина Макаї)

Идзе витрик розшпивани,

дриля хмари нагнївани.

Плаши жиму, з того краю

най ю тераз други маю.

Литература

• Драгиша Живковић, Речник књижевних термина, Друго допуњено издање, Београд, Нолит, 1992.
• Миливој Солар, Теорија књижевности, Загреб, Школска књига, 1989.

Вонкашнї вязи

• Асонанца opsteobrazovanje. in.rs
• Assonance web archive.org